• وسترن اسپاگتی چیست؟
• فیلم های وسترن اسپاگتی زیاد تر کجا فیلمبرداری می شدند؟
• لوکیشن وسترن های اسپاگتی چه اثری بر سبک آن ها داشت؟

وسترن اسپاگتی (Spaghetti Western) که توسط منتقدان بین المللی در جواب به سبک فیلمسازی خاص و معروف سرجیو لئونه ابداع شد، عبارتی در اشاره به نوع خاصی از ساخت فیلم در اروپا است. این عبارت در اواسط دهه ۱۹۶۰ در پی سه گانه کلاسیک دلار لئونه محبوب شد، اگرچه منشاء این فرم فیلمسازی را می توان در اغاز آن دهه جستجو کرد. وسترن های اسپاگتی بر فیلمسازان قبل تأثیر گذاشته و الهام قسمت کارگردانان امروزی همانند کوئنتین تارانتینو، برادران کوئن و دیگران بوده است.

اگرچه «وسترن اسپاگتی» به منشا و لوکیشن های فیلمسازی ایتالیایی اشاره دارد، این برند نزدیک فیلم وسترن زیاد تر تولیدات بین‌المللی را همراه با فیلم های وسترن اسپانیایی و دیگر کشورهای اروپایی نیز در بر می گیرد. علاوه بر این، با وجود مناظر گسترده و فیلمبرداری قشنگ در فضای باز، تعداد بسیاری از وسترن های اسپاگتی در استودیوهای فیلمسازی واحدی فیلمبرداری می شدند. با دقت به اخبار تازه مبنی بر آماده شدن نسخه بازسازی شده فیلم یک مشت دلار یا A Fistful of Dollars از سرجیو لئونه، نگاهی به مکان های مهم فیلمبرداری وسترن های اسپاگتی الزامی است.

وسترن اسپاگتی چیست؟

به حرف های آلدو سامبرل، بازیگر اسپانیایی، که در سه گانه دلار لئونه و کلینت ایستوود ظاهر شد، «وسترن اسپاگتی» عبارتی می بود که توسط یک خبرنگار اسپانیایی به نام آلفونسو سانچز ابداع شد. با اشاره به پاستای اسپاگتی به گفتن یک غذای کلاسیک ایتالیایی، این عبارت نشان دهنده فیلم های وسترن ساخته شده در ایتالیا می بود. این فیلم ها که به نام وسترن ایتالیایی و وسترن ماکارونی نیز شناخته می‌بشود، گسترش یافت تا طیف وسیعی از وسترن‌های اروپایی تشکیل شده بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۸ را در بر بگیرد.

علاوه بر ساخته شدن در ایتالیا، زیاد تر فیلم های وسترن اسپاگتی توسط فیلمسازان ایتالیایی کارگردانی و تهیه می شدند. با محبوب شدن سه گانه دلار لئونه در طول دهه ۱۹۶۰، وسترن های اسپاگتی با ساختارشکنی در افسانه های قدیمی سرحدات آمریکا و تسلط بر اصول سنتی و کلیشه های این ژانر، اغاز به نزدیک شدن از وسترن های آمریکایی کردند. با این حال، اکثر وسترن‌های اسپاگتی که بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۸ ساخته شدند، محصول مشترک ایتالیا و اسپانیا بودند. در برخی موارد بریتانیا، فرانسه، یونان، پرتغال و دیگر کشورهای اروپایی نیز وسترن اسپاگتی تشکیل کردند.

با وجود ارتباطات آشکار با سینمای ایتالیا، اکثر فیلم های وسترن اسپاگتی متشکل از یک کارگردان ایتالیایی، یک گروه تشکیل ایتالیایی-اسپانیایی و بازیگران بین المللی ایتالیایی، اسپانیایی، آلمان غربی و آمریکای شمالی بودند. یکی دیگر از ویژگی‌های این زیرژانر ساخت وسترن هایی با دوبله ایتالیایی است، اگرچه هیچ زبان رسمی برای «اسپاگتی وسترن» وجود ندارد. در حالی که تعداد بسیاری فکر می کنند وسترن های اسپاگتی عمدتاً در ایتالیا فیلمبرداری می شده است، اسپانیا یک منطقه جغرافیایی مهم برای به عکس کشیدن مناظر گسترده حاضر در فیلم های وسترن اسپاگتی می بود.

وسترن های اسپاگتی عمدتاً کجا فیلمبرداری می شدند؟

طرفداران فیلم های وسترن اسپاگتی که بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۸ تشکیل شده اند، امکان پذیر از این که بشنوند تعداد بسیاری از این تولیدات در فضای پشت یک استودیو فیلمبرداری شده اند، شگفت زده شوند. علاوه بر لوکیشن های گوناگون در سراسر ایتالیا و اروپا، صدها فیلم در استودیو Cinecitta در شهر رم فیلمبرداری شد. در حالی که این استودیو زیاد تر با فدریکو فلینی، کارگردان فیلم های هنری مرتبط است، لئونه چندین فیلم را در این استودیو فیلمبرداری کرد، از جمله وسترن برجسته خوب، بد، زشت (The Good, the Bad, and The Ugly).

جدای از استودیو Cinecitta، اکثر فیلم‌های وسترن اسپاگتی در جنوب ایتالیا و اسپانیا فیلمبرداری شده‌اند. آنهایی که در جنوب غربی آمریکا و شمال مکزیک اتفاق می‌افتند به محیط‌های بیابانی بزرگ و مناطق باز نیاز داشتند. به این ترتیب، فیلمبرداری این دسته از وسترن های اسپاگتی زیاد تر در صحرای تابرناس در استان آلمریا در جنوب غربی اسپانیا انجام می شد. در همان نزدیکی، پارک طبیعی کابو دِ گاتا-نیجار نیز برای سواحل بکرش مورد منفعت گیری قرار می گرفت. علاوه بر این، استان آلمریا دارای دکورها و صحنه های فیلم های قبلی این ژانر می بود که به پارک‌های سرگرمی توریستی تبدیل شده‌اند، همانند مینی هالیوود، تگزاس هالیوود، و وسترن لئون.

در دیگر نقاط شمال ایتالیا، مکان‌های فیلمبرداری فرد دیگر در پارک واله دِ ترخا بین رم و ویتربو، خرابه‌های غارگونه کامراتا نووا و کامپوسکو برای تعداد بسیاری از وسترن‌های اسپاگتی به کار گرفته شد. فیلمبرداری فرد دیگر در کاستلوچیو ، کوهستان گرن سوسو، ساردینیا و تیوولی برای منفعت گیری از تپه ها و کوه های این منطقه انجام شد. کارگردانان سرشناس ژانر وسترن اسپاگتی همانند سرجیو کوربوچی زیاد تر در استودیو فیلمسازی Elios در رم فیلمبرداری می کردند، از جمله برای فیلم های مینه سوتا کلی و جانگو، دو نمونه معروف این زیرژانر. کوربوچی و لئونه برای نوسازی شهرها و دهکده‌ها در این لوکیشن ها از یک طراح تشکیل به نام کارلو سیمی پشتیبانی می گرفتند.

مکان فیلمبرداری وسترن های اسپاگتی چه اثری بر سبک فیلم می گذاشت؟

وسترن های اسپاگتی در سال ۱۹۶۸ به اوج محبوبیت رسیدند و الگوی این ژانر را از سبک فیلمسازی لئونه و کوربوچی به سبک فیلمسازی انزو باربونی و دیگران تحول داد. تا سال ۱۹۶۸، وسترن های اسپاگتی فوق العاده ای همانند Once Upon a Time in the West, Death Rides a Horse, Prepare a Coffin, Today We Kill… Tomorrow We Die، و دیگر داستان های انتقام جویانه زیاد محبوب بودند. این فیلم‌ها زیاد تر اسطوره‌شناسی قهرمان وسترن آمریکایی را دگرگون می‌کردند، و غریبه‌ای تنها را به‌گفتن ضدقهرمان تراژیک داستان به بینندگان معارفه می‌کردند و داستان و شخصیت مهم آن ها نقش تمثیل‌های اخلاقی را ایفا می‌کردند. مهم تر این که، وسترن‌های اسپاگتی برای عکس خشن‌تر و وحشیانه‌ترشان از غرب شناخته می‌شدند.

جدای از شخصیت هایی که انگیزه شان انتقام می بود، شخصیت جانگو با بازی فرانکو نرو در فیلمی به همین نام، زیاد تر بین میلش به کسب ثروت و تلاش برای انتقام دچار می بشود که او را در یک معضل اخلاقی قرار می دهد. از دیگر کهن الگوهای وسترن اسپاگتی می توان به یک قهرمان مورد ظلم قرار گرفته اشاره کرد که باید آبروی خود را بازگرداند، همانند گری (جولیانو جما) در فیلم Blood for a Silver Dollar. با این حال، علی‌رغم این که وسترن‌های اسپاگتی از اسلوب ها و سبک های خاص لئونه و کوربوچی کناره گرفتند، در سال ۱۹۶۹ تقریباً از بین رفت که علتشد فیلمسازان به جستوجو انگیزه ها در جاهای دیگر باشند.

در سال ۱۹۷۰، در یک سبک خنده دار هجوگونه، انزو باربونی فیلم They Call Me Trinity را ساخت. این فیلم کمدی و خودآگاهی را به ژانر وسترن اسپاگتی تزریق کرد و برای زمان کوتاهی این ژانر را از طریق شخصیت هایی ماندگاری با بازی باد اسپنسر و ترنس هیل زنده کرد. در حالی که برخی این هجوهای کمدی را به‌گفتن وسترن‌هایی غیر اسپاگتی دسته بندی می کنند، این فیلم ها زیاد تر از همان لوکیشن های فیلمسازی منفعت گیری می‌کنند که فیلم‌های لئونه و کوربوچی در آن ها ساخته شدند. در حالی که جنبه کمدی این زیرژانر مختصر می بود، وسترن های اسپاگتی همیشه از وسترن های فیلم آمریکایی برای تشکیل یک الگوی سبکی منحصر به فرد منفعت گیری می کردند.