A-10 Thunderbolt II که طراحی خاصش لقب Warthog یا گراز را برایش در پی داشت، یک رقیب داشت – Northrop YA-9. جنگنده Northrop YA-9 در واقع جواب این کمپانی به نیاز به یک هواپیمای حمایتنزدیک هوایی برای برنامه A-X نیروی هوایی ایالات متحده می بود. YA-9 با Fairchild Republic YA-10 رقابت کرد، اما در رقابت با آن ناکامی خورد، جنگنده پیروزی که سپس به A-10 Thunderbolt II تبدیل شد. این که آیا مهندسان شوروی تحت تأثیر طراحی YA-9A قرار گرفته اند یا نه، جواب شوروی در قالب یک هواپیمای دعوا زمینی به نام Su-25 Frogfoot، شباهت هایی به YA-9 دارد.

نیروی هوایی ایالات متحده به یک هواپیمای حمایتنزدیک هوایی نیاز داشت

جنگ ویتنام نشان داد که نیروهای آمریکایی به قدر کافی هواپیماهای تهاجمی زمینی تخصصی و سازگار را در اختیار ندارند. جت های حاضر همانند F-100، F-105 و F-4 به قدر کافی مانورپذیر نبودند، در حالی که Skyraider فاقد زره کافی می بود.

بعد نیروی هوایی برنامه Attack Experiment (A-X) یا همان جنگنده آزمایشی تهاجمی را برای یک هواپیمای تهاجمی کم‌هزینه که قادر به حمل سلاح‌های زیاد باشد و بتواند بعد از متحمل شدن صدمه‌های زیاد به آشیانه بازگردد، اغاز کرد. از همان ابتدا حرف های شده است که A-10 به گونه ای طراحی شده است که صدمه های بسیاری را تحمل کند و خلبان را به خانه بازگرداند، اما لزوماً به گفتن جنگنده ای طراحی نشده است که به شکلی اقتصادی قابل تعمیر باشد (اکثر A-10 هایی که به شدت صدمه دیده بودند از رده خارج شدند).

در آن زمان، این پروژه با مخالفت هایی از جانب نیروی زمینی ارتش روبرو شد، که می خواست کنترل هواپیماهای حمایتزمینی را در اختیار داشته باشد (به هر حال، نیروی زمینی ایالات متحده اکنون بزرگترین نیروی هوایی هلیکوپتری در جهان، از جمله بیشتر از ۸۰۰ فروند هلیکوپتر تهاجمی آپاچی را اداره می کند).

این هواپیما در تئوری برای مقابله با دعوا زرهی گسترده شوروی به اروپا از طریق آلمان در نظر گرفته شده می بود. این جنگنده قرار می بود یک توپ ۳۰ میلی متری، حداکثر شدت ۷۳۶ کیلومتر در ساعت، برد رزمی ۴۵۶ کیلومتر و مسافت تیک آف نزدیک به ۱,۲۲۰ متری داشته باشد. این چنین قرار می بود کمتر از ۳ میلیون دلار هزینه داشته باشد. نیروی هوایی خرید نزدیک به ۶۰۰ فروند از این هواپیما را در نظر داشت (اگرچه در نهایت ۷۱۶ فروند هواپیمای A-10 خریداری کرد که نزدیک به ۲۰۰ فروند از آنها در سال مالی ۲۰۲۵ در خدمت باقی می همانند).

YA-9A جواب نورثروپ به A-10

در حالی که بوئینگ و لاکهید نیز پیشنهادات خود را برای این پروژه اراعه کردند، نیروی هوایی Northrop و Fairchild Republic را در سال ۱۹۷۰ برای تشکیل نمونه های اولیه انتخاب کرد.

« A-9 که به گفتن یک “تانک پرنده” در نظر گرفته شده می بود با در نظر گرفتن قابلیت بقای سطح پایین طراحی شد. با سیستم های کنترل پرواز اضافی و زره آلیاژ آلومینیومی به ضخامت ۱.۲۵ تا ۲.۵ اینچ که از همه مناطق حیاتی محافظت می کرد، A-9 می توانست چندین ضربه مستقیم از توپ های ضد هوایی ۲۳ میلی متری شوروی را تحمل کند. دوازده دکل تسلیحاتی زیر بال می توانستند تقریباً هر ترکیب مهمات حاضر در فهرست نیروی هوایی را حمل کنند». – موزه هوایی مارچ فیلد

موزه هوایی مارچ فیلد می‌گوید: «هواپیمای دعوا زمینی YA-9 که در اغاز دهه ۱۹۷۰ توسط نورثروپ طراحی شد، در جواب به خواست نیروی هوایی ایالات متحده برای یک هواپیمای زمخت، حمایتهوایی نزدیک با قابلیت انهدام سنگین‌ترین تانک‌ها و خودروهای زرهی شوروی گسترش یافت». با این حال، بعد از این که YA-9A ساخت نورثروپ ۱۲۳ پرواز و در کل ۱۴۶ ساعت پرواز را تکمیل کرد، به سود YA-10 کنار گذاشته شد.

مثالهای اولیه نورثروپ از این هواپیما به مراکز تحقیقاتی درایدن ناسا منتقل شدند و در نهایت در سال ۱۹۷۳ بازنشسته شدند. ناسا موتورهای اختصاصی این هواپیماها را برداشته و با بدنه هواپیمای C-8 Buffalo ترکیب کرد که بخشی از پروژه مشترک ناسا و بوئینگ برای یک هواپیمای تحقیقاتی ترابری نزدیک بی صدا به نام QSRA می بود. هر دو فروندNorthrop YA-9A تا این مدت نسبتاً سالم می باشند – یکی (۷۱-۱۳۶۸) در موزه هوایی مارچ فیلد به نمایش گذاشته شده است، و فرد دیگر در پایگاه نیروی هوایی ادواردز (در وضعیتی زیاد تاسف بار).

شباهت ها و تفاوت های موردی بین YA-9A و YA-10

طراحی Northrop زیاد متعارف‌تر می بود، در حالی که نظر Fairchild-Republic با موتورهای نصب شده در پشت خود غیرمتعارف‌تر به نظر می رسید. هر دو مطرح دارای بال های مستقیم با نقاط اتصال تعداد بسیاری بودند. ابعاد بیرونی آنها تقریباً یکسان می بود و هر دو دارای موتورهای توربوفن دوقلو بودند (اگرچه مطرح نورثروپ دارای توربوفن دنده دار پیچیده تر Lycoming ALF 502 می بود). بعدها ثابت شد که این موتورها نسبت به موتورهای جنرال الکتریک TF34-GE-100A در A-10 کمتر قابل مطمعن می باشند.

YA-9A بال های با ارتفاع بسیاری داشت (A-10 دارای بال با ارتفاع کم می بود) و موتورهای پایین تر هواپیما می توانست دسترسی مکانیک ها به موتورها را برای تعمیر و نگهداری آسان تر کند. YA-9A این چنین دارای یک دم صلیبی معمولی می بود (برخلاف دم در ارتفاع پایین A-10 با دو تثبیت کننده عمودی).

کابین خلبان نمونه های اولیه با زره وان حمام، همانند به A-10 احاطه شده می بود. این زره در نمونه های اولیه از آلومینیوم ساخته شده می بود اما اگر برای تشکیل زیاد انتخاب می شد، تیتانیوم جانشین می شد. همانند A-10، نسخه نظر شده توسط نورثروپ دارای تعداد بسیاری سیستم اضافی (از جمله سیستم‌های کنترل پرواز هیدرولیک اضافی) می بود.

توپ خودکار

احتمالا جزییاتی که زیاد تر برای خوانندگان دلنشین است، توپ این جنگنده باشد. توپ چرخشی ۳۰ میلی متری GAU-8 Avenger قرار می بود روی شکم هواپیما نصب بشود در حالی که لوله توپ تا زیر دماغه جلو می رفت. در دوران تست، توپ افسانه‌ای GAU-8 Avenger برای A-10 آماده نبوده است، به این علت همه مثالهای اولیه (از جمله نسخه های زیاد ابتدایی Fairchild Republic از A-10 ) به توپ کوچکتر ۲۰ میلی‌متری M61 Vulcan تجهیزشدند.

توپ M61 Vulcan در جنگنده های F-105D Thunderchief و F-4E Phantom II گنجانده شد (اگرچه نسخه های اولیه فانتوم به طور کامل فاقد توپ بودند).