می‌گویند ژنرال جرج پتن حرف های است: «جنگ‌ها امکان پذیر با سلاح‌ها انجام شوند، اما با انسان‌ها پیروز خواهد شد»، اما این حرف های مربوط به وقتی می بود که انسان تا این مدت قوت موشک را مهار نکرده و آن را به سلاحی با قدرتی غیرقابل فکر تبدیل نکرده می بود.

موشک‌ها بخشی حیاتی‌ از زرادخانه هر ارتشی می باشند. هلیکوپترهای تهاجمی می‌توانند به آن‌ها تجهیزشوند، و برعکس، اگر یک سرباز بخواهد یک هلیکوپتر بلک‌ هاوک را نابود کند، می‌تواند به‌سمت آن موشک شلیک کند. این پرتابه‌های خودپیشران در اندازه‌های متنوعی ساخته خواهد شد و به این علت می‌توانند بردهای مختلفی داشته باشند. به‌طور کلی، هرچه یک موشک بزرگ‌تر باشد، برد آن نیز زیاد تر است، اما سقف این برد چه مقدار است؟

موشک‌ها آن‌قدر قوی شده‌اند که می‌توان آن‌ها را با دقتی ترسناک به سوی دشمنانی در دیگر قاره‌ها شلیک کرد. در اینجا ۱۳ مورد از موشک‌هایی که بیشترین برد را در بین تسلیحات جاری ارتش ایالات متحده دارند، معارفه خواهد شد. چرا فقط ایالات متحده؟ چون آمریکا بیشتر از هر سرزمین فرد دیگر در جهان برای ارتش خود هزینه می‌کند و در بودجه سال ۲۰۲۵، دولت آمریکا برنامه‌ریزی کرده که ۴۰ درصد از این هزینه‌ها صرف موشک‌ها و سامانه‌های مرتبط با آن‌ها بشود. بیایید بگوییم ارتش ایالات متحده اندوخته‌گذاری عظیمی روی بمب‌ها و تسلیحات بالستیک کرده است.

تفاوت بین موشک و راکت

موشک‌ها تنها یکی از انواع مهمات مورداستفاده در تسلیحات نظامی می باشند، اما به‌قدری گسترش یافتهاند که به‌خودی‌خود یک سلاح محسوب خواهد شد. اما پیش از هر چیز باید یک مسئله را روشن کنیم: موشک و راکت با هم تفاوت دارند.

برای شخصیت ناآشنا با واژگان نظامی، امکان پذیر این دو شبیه یا حتی یکسان به نظر برسند. هر دو مواد منفجره‌ای می باشند که سربازان می‌توانند به سوی اهدافی در فاصله دور شلیک کنند، و هر دو از پیشرانه راکتی منفعت گیری می‌کنند. اما این که چیزی همانند اردک پرواز می‌کند و همانند اردکی که تی‌ان‌تی به آن بسته شده منفجر می‌بشود، به این معنی نیست که واقعاً اردک است.

آشکار‌ترین تفاوت، دقت است. هنگامی که راکت‌ها شلیک خواهد شد، به مسیر خود ادامه خواهند داد تا با چیزی برخورد کنند؛ چه مقصد موردنظر باشد چه هر مانع فرد دیگر یا حتی زمین. اما موشک‌ها می‌توانند مسیر خود را اصلاح کنند و در برابر سامانه‌های دفاعی، مانورهای مقابله‌ای انجام بدهند. در نتیجه، گمان برخورد آن‌ها با مقصد زیاد زیاد تر است. بله، شلیک راکت‌هایی همانند بازوکا سریع تر است، اما سامانه موشکی جاولین به نیروها اجازه می‌دهد بدون قربانی‌کردن دقت، سریعاً به پناهگاه بروند. با این حال، از نظر برد و قوت تخریب، موشک و راکت تقریباً در یک سطح قرار دارند.

۱۳. RIM-174 Standard ERAM

گرچه موشک‌ها جزو هواگردها نیستند، اما از همان شیوه نام‌گذاری منفعت گیری می‌کنند؛ ترکیبی از حروف و اعداد. چند سخن اول نشان‌دهنده مأموریت مهم و سکوی پرتاب موشک است و چند سخن آخر بیانگر برد آن (مختصر یا بلند) می باشند.

موشک هدایت‌شونده RIM-174 Standard Missile 6 ERAM برای رهگیری اهداف هوایی ازجمله هواگردهای سرنشین‌دار و موشک‌ها طراحی شده است. هر موشک از یک سامانه عمودپرتاب در کشتی‌ها شلیک می‌بشود، از همین رو در نام آن از «RIM» منفعت گیری شده: «R» یعنی «پرتاب از کشتی»، «I» یعنی «رهگیر هوایی» و «M» مخفف «موشک هدایت‌شونده». شرکت Raytheon نسخه‌های مختلفی از RIM-174 تشکیل کرده، از جمله RIM-174B با جی‌پی‌اس داخلی و AIM-174B که از جنگنده‌ها قابل شلیک است — سخن «A» یعنی «پرتاب از هوا».

در حالی که برخی مشخصات RIM-174 را همه می‌دانند (همانند وزن ۱۶۳.۵ کیلوگرمی کلاهک انفجاری ترکش‌زا)، برد آن طبقه‌بندی شده است. اما گزارش‌ها حاکی از آنند که این موشک حداقل تا ۲۴۰ کیلومتر و مطابق برخی منبع های حتی تا ۴۵۸ کیلومتر برد دارد. اینجاست که واژه «ERAM» معنی اشکار می‌کند؛ مخفف Extended Range Active Missile به معنی موشک فعال با برد افزایش‌یافته. این رقم های مطابق با گزارش‌های اولیه‌اند که برد برنامه‌ریزی‌شده اولیه را ۲۴۰ کیلومتر اظهار می‌کردند و سپس حرف های شد برد آن به «بیشتر از ۳۸۰ کیلومتر» ارتقاء یافته است.

۱۲. AGM/RGM/UGM-84 Harpoon

در حالی که ناوشکن‌ها می‌توانند گلوله‌هایی بزرگ‌تر از خودِ خدمه ذخیره کنند، اما سلاح‌های همراهشان تنها می‌توانند اهداف قابل‌دید را مقصد قرار دهند. اگر چیزی روی رادار یا در دید نباشد، این گلوله‌های غول‌آسا به جایی برخورد نخواهند کرد. اما برخی موشک‌ها این چنین محدودیتی ندارند.

موشک‌های Harpoon که با نام AGM/RGM/UGM-84 نیز شناخته خواهد شد، از اواخر دهه ۱۹۷۰ در خدمت بوده‌ و برخی کشتی‌های گارد ساحلی ایالات متحده در دوران جنگ سرد به آن‌ها تجهیزشدند. این موشک‌ها در شرایط آب‌وهوایی گوناگون و از سکوهای گوناگون شلیک خواهد شد. برای داشته باشید، «R» در «RGM» به معنی پرتاب از کشتی، «A» در «AGM» به معنی پرتاب از هوا، و «U» در «UGM» به معنی پرتاب از زیردریایی است.

یکی از ویژگی‌های حیاتی Harpoon توانایی «فراتر از افق» آن است، یعنی می‌تواند به اهدافی فراتر از محدوده دید و رادار دعوا کند. بدیهی است که این ویژگی بدون برد قابل‌دقت ممکن نبوده است. این برد بسته به مدل موشک متغیر است. مدل AGM-84 دارای بردی معادل ۱۴۰ کیلومتر است، در حالی که UGM-84 می‌تواند تا ۲۱۹ کیلومتر پرواز کند. اما تازه ترین مدل، RGM-84F، بردی معادل ۲۸۰ کیلومتر دارد و به گمان زیادً نسل بعدی Harpoon این عدد را افزایش خواهد داد.

۱۱. AGM-88 HARM

در فیلم‌ها، سریال‌ها و بازی‌ها، موشک هدایت‌شونده باید ابتدا روی مقصد قفل بشود تا بتوان آن را شلیک کرد. سیستم Javelin دقیقاً همین‌طور عمل می‌کند، اما برخی موشک‌های دوربرد زیاد تر حالت «شلیک کن و فراموش کن» دارند.

موشک‌های AGM-88 متعلق به نیروی هوایی ایالات متحده تنها به‌علت داشتن یک اسم شگفت و غریب لقب «HARM» نگرفته‌اند؛ این نام مخفف «موشک ضد تشعشع پرسرعت» (High-speed Anti-Radiation Missile) است. این موشک‌ها بعد از شلیک به جستوجو تشعشعات راداری می‌گردند. تعداد بسیاری از موشک‌های هدایت‌شونده این چنین قابلیتی دارند، اما کمپانی ریتون موشک HARM را تا حدی نیمه‌خودمختار طراحی کرده که می‌تواند بین اهداف انتخاب کند، برای جلوگیری از برخورد با نیروهای خودی، به شکل خودکار تخریب بشود و حتی به اهدافی پشت سر سکوی پرتاب‌کننده دعوا کند. اکنون، فقط جنگنده‌های F-16C این موشک‌ها را حمل می‌کنند.

ریتون طی سال‌ها مدل‌های مختلفی از AGM-88 به وجود اورده است. زیاد تر این تغییرات شامل آنتن‌های اضافی و پردازنده‌های گسترش یافتهتر بودند، اما برد HARM تا نسل ششم ثابت ماند؛ یعنی نزدیک به ۱۵۰ کیلومتر. نسل تازه این موشک با نام AGM-88G یا AARGM-ER به لطف پیشرانه نیرومندتر می‌تواند تا ۲۹۹ کیلومتر پرواز کند. در نوامبر ۲۰۲۴، نیروی هوایی ایالات متحده آزمایش نسل بعدی این موشک با نام AGM-88J را اغاز کرد. باید دید آیا این نسخه تازه از برد بیشترین نسبت به AGM-88G برخوردار است یا نه.

۱۰. ATACMS

یکی دیگر از تفاوت‌های کلیدی بین راکت‌ها و موشک‌ها شدت آن‌ها است، یا احتمالا بهتر بگوییم پتانسیل شدت.شدت موشک‌ها می‌تواند از شدت صوت فراتر برود؛ قابلیتی حیاتی زمان مقابله با سامانه‌های ضد‌موشکی پیچیده.

ATACMS مخفف «سامانه موشکی تاکتیکی ارتش» بوده و متشکل از یک موشک «متعارف» و سکوی پرتاب آن است. هر موشک ATACMS از طریق جی‌پی‌اس هدایت می‌بشود و کلاهکی با وزن ۲۲۷ کیلوگرم (۵۰۰ پوند) دارد. مهم‌تر از همه، ATACMS با سامانه HIMARS (سامانه پرتاب موشک متحرک با تحرک بالا) و این چنین سامانه قدیمی‌تر MLRS M270 سازگار است.

اگرچه ATACMS در دسته «موشک بالستیک برد مختصر» طبقه‌بندی شده، اما این گفتن مقداری گمراه‌کننده است چون برد آن به ۲۹۹ کیلومتر می‌رسد. هر موشک بالستیکی با برد زیر ۱,۰۰۰ کیلومتر در این دسته قرار می‌گیرد. ATACMS زمان برخورد با مقصد به سرعتی معادل بیشتر از ۳ ماخ می‌رسد؛ که هم از لحاظ دفاعی مؤثر است چون رهگیری‌اش دشوار می‌بشود، و هم قوت تخریب آن را زیاد تر می‌کند. از آیزاک نیوتن بابت این کشف ممنونیم.

۹. RIM–۱۵۶ Standard Missile 2

یکی از عوامل مهم در طراحی موشک، سامانه پرتاب آن است. آیا موشک از درون سیلو شلیک می‌بشود یا جزو یک سامانه با پرتاب خاص است؟

موشک Standard Missile 2 یا همان RIM-156 یکی از گزینه‌های مهم نیروی دریایی ایالات متحده در دفاع هوایی سطح‌به‌هواست. این موشک بخشی از سامانه جنگ‌افزاری AEGIS است که علتشده ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke از قدرتمندترین کشتی‌های جنگی جهان باشند. موشک RIM-156 به پشتیبانی حسگرهای مادون‌قرمز و رادار نیمه‌فعال هدایت می‌بشود.

اکنون، RIM-156 در مدل‌های مختلفی تشکیل می‌بشود: مدل‌های برد متوسط Block III، Block IIIA و Block IIIB، و مدل برد بلند Block IV. مدل‌های برد متوسط بردی معادل ۱۶۷ کیلومتر دارند، در حالی که مدل Block IV می‌تواند تا ۳۷۰ کیلومتر پرواز کند. گرچه Block IV در ظاهر ارتقاء یافته به‌نظر می‌رسد، اما به‌علت مشکلات نرم‌افزاری و ناپایداری در برنامه‌ها، نیروی دریایی ایالات متحده در حال جایگزینی آن با RIM-174 است. هرچند RIM-174 برد کمتری دارد، اما دقت و قابلیت مطمعن آن زیاد تر است.

۸. AGM-158C LRASM

هرچه موشکی بتواند مسافت بیشتری را بپیماید، زیاد تر در معرض شناسایی قرار می‌گیرد؛ مگر آنکه از فناوری پنهانکاری منفعت گیری کند، چون نمی‌توان چیزی را زد که دیده یا ردیابی نمی‌بشود.

موشک‌های ضدکشتی برد بلند AGM-158C LRASM ساخت لاکهید مارتین، موشک‌های نقطه‌زنی می باشند که از جنگنده‌هایی همانند F/A-18 Hornet و Super Hornet پرتاب خواهد شد. ویژگی مهم LRASM فناوری پنهانکاری آن است که به موشک امکان می‌دهد در میدان نبرد باقی مانده و با دقت به مقصد برخورد کند. یقیناً جزئیات دقیق این فناوری محرمانه است چون اگر همه بدانند، دیگر «پنهانکار» نخواهد می بود. اما می‌دانیم که این موشک به سیستم هدایت GPS ضد اختلال تجهیزاست و مقصد‌گیری را با ترکیب فرکانس رادیویی و حسگرهای مادون‌قرمز انجام می‌دهد.

برد دقیق LRASM نیز همانند فناوری پنهانکاری‌اش آشکار نشده است. مطابق اسناد رسمی، این موشک می‌تواند بیشتر از ۳۷۰ کیلومتر را طی کند، اما مؤسسه نیروی دریایی ایالات متحده تخمین زده که برد واقعی آن چیزی نزدیک به ۹۲۵ کیلومتر است. چون LRASM یک موشک پنهانکار است، به گمان زیادً ارتش ایالات متحده ترجیح می‌دهد هیچ زمان فردی برد واقعی‌اش را نداند.

۷. JASSM

یکی دیگر از عناصر کلیدی در طراحی موشک‌ها، کلاهک آن‌ها است. این تکه‌ها نوک پیکان محسوب خواهد شد و همه مواد منفجره را حمل می‌کنند. هرچه ظرفیت زیاد تر و مواد نیرومندتر، انفجار هم بزرگ‌تر. اما اگر موشک نتواند زره مقصد را بشکند، انگار که هزار کیلوگرم پَر حمل کرده باشد.

موشک مشترک هوا‌به‌سطح با برد بلند یا همان AGM-158 JASSM نیز توسط لاکهید مارتین ساخته شده و پایه موشک LRASM محسوب می‌بشود. هر دو موشک به GPS ضد اختلال تجهیزمی باشند، اما آنچه پیش‌تر ذکر نکردیم قابلیت نفوذ در زره مقصد است. JASSM — و این چنین LRASM — از کلاهک نفوذی/ترکش‌زای ۴۵۰ کیلوگرمی (۱۰۰۰ پوندی) منفعت می‌برد که ضمانت می‌کند انرژی انفجار به عمق مقصد نفوذ کند.

نیروی هوایی ایالات متحده اکنون از دو نسخه JASSM منفعت گیری می‌کند: مدل استاندارد و مدل JASSM ER. هر دو موشک از نوع کروز محسوب خواهد شد (یعنی با منفعت گیری از نیروی آیرودینامیکی ارتفاع خود را نگه داری می‌کنند). JASSM معمولی بردی معادل ۳۷۰ کیلومتر دارد، اما نسخه JASSM ER تا ۱,۰۰۰ کیلومتر نیز پرواز می‌کند. در سال ۲۰۱۸، نیروی هوایی ایالات متحده گسترش مدل جدیدی از این موشک به نام JASSM-XR («XR» یعنی «برد زیاد بلند») را اغاز کرد. مطابق آمار رسمی، این موشک حداکثر بردی معادل ۱,۸۰۰ کیلومتر دارد؛ یعنی حتی زیاد تر از طول ایالت کالیفرنیا.

۶. AGM-86 ALCM

تفاوت مهم بین بمب و موشک چیست؟ اگر بخواهیم زیاد دقیق نگاه کنیم، قوت انفجاری بمب از طریق جاذبه زمین منتقل می‌بشود، در حالی که موشک‌ها از ترکیبی از پیشرانه راکتی، جاذبه و سیستم‌های مقصد‌گیری منفعت گیری می‌کنند. به‌عبارتی، موشک‌ها بمب‌هایی می باشند با گمان اصابت زیاد زیاد تر و ایمنی بالاتر برای کاربران.

سری موشک‌های AGM-86 که با نام «موشک کروز پرتاب‌شونده از هوا» (ALCM) شناخته خواهد شد، راهکارهای نوآورانه‌ای برای افزایش اثربخشی بمب‌افکن‌ها می باشند. این موشک‌ها به‌جای این که نیاز باشد بمب‌افکن‌ها تا محدوده پدافند دشمن نفوذ کنند، می‌توانند از خارج از محدوده ضدهوایی شلیک شوند. علاوه بر این، چون بمب‌افکن‌ها قادرند تعداد بسیاری از این موشک‌ها را حمل کنند، می‌توانند آن‌ها را به‌صورت دسته‌جمعی پرتاب کرده و سامانه‌های دفاعی دشمن را اشباع کنند. احتمالا برخی از این موشک‌ها ساقط شوند، اما آیا تمامشان را می‌توان زد؟

از نظر فنی، نیروی هوایی آمریکا دیگر از مدل‌های AGM-86C و AGM-86D که دارای کلاهک‌های انفجاری معمولی بودند منفعت گیری نمی‌کند و آن‌ها را در سال ۲۰۱۹ بازنشسته کرد. اما تا این مدت انبار بزرگی از موشک‌های AGM-86B را نگه داری کرده که دارای کلاهک‌های هسته‌ای می باشند. این مدل، طویل‌ترین برد را در بین ALCMها دارد: حداکثر ۲٬۵۰۰ کیلومتر. این زرادخانه از موشک‌های هسته‌ای قرار است تا سال ۲۰۳۰ بازنشسته نشود.

۵. RIM-161 Standard Missile 3

همانند هواگردهای نظامی، هر موشک نیز برای مقصد خاصی طراحی شده است. برای مثالً موشک مافوق صوت چین برای مقصد قرار دادن تقریباً هر نقطه‌ای در جهان در عرض چند دقیقه طراحی شده. با این حال، برخی موشک‌ها با افزودن سوخت کافی می‌توانند ماموریت های دیگر هم انجام بدهند.

موشک RIM-161 Standard Missile 3 که توسط شرکت ریتون ساخته شده، بر پایه موشک RIM-156 Standard Missile 2 و به طور خاص نسخه ER آن طراحی شده است. در واقع، RIM-161 از بدنه و سیستم پیشران RIM-156 ER منفعت گیری می‌کند، اما به سیستم GPS بروزشده، کلاهک سبک اختصاصی خارج از جو (LEAP) و مرحله سوم موتور راکتی برای افزایش برد تجهیزشده است. این ویژگی‌ها علتخواهد شد RIM-161 بتواند اهدافی از موشک‌های بالستیک گرفته تا ماهواره‌های مدار پایین را مقصد قرار دهد.

همانند RIM-156، موشک RIM-161 نیز در مدل‌های مختلفی اراعه شده: از RIM-161A تا B, C, و D. زیاد تر بروزرسانی‌ها در عرصه نرم‌افزار تشخیص تهدید بوده‌اند، اما برخی از آن‌ها برد موشک را نیز افزایش داده‌اند. تخمین‌ها حاکی از آن است که مدل‌های A تا C می‌توانند تا نزدیک به ۱۱٬۹۶۶ کیلومتر برد داشته باشند، در حالی که نسخه D بردی برابر با ۲٬۵۰۰ کیلومتر دارد. به‌علت همین برد بالا، فقط نسخه D قادر به مقصد قرار دادن ماهواره‌ها است.

۴. Tomahawk

همانند خودروهای نظامی، اکثر موشک‌ها نیز به «خانواده‌ها» تعلق دارند. مهندسان ابتدا یک مدل پایه طراحی می‌کنند و سپس آن را برای نیازهای خاص تحول خواهند داد. حتی اگر برد موشک را افزایش دهند، هم چنان آن مدل عضوی از همان خانواده مهم باقی می‌ماند.

اگر مقداری درمورد موشک‌ها بدانید، به گمان زیادً نام Tomahawk را شنیده‌اید. این موشک‌ها از سال ۱۹۹۱ در انظار عمومی ظاهر شدند و از آن زمان تا بحال در اکثر درگیری‌های نظامی آمریکا نقشی کلیدی ایفا کرده‌اند. علت آن هم چندمنظوره بودن این موشک‌ها است؛ می‌توان آن‌ها را از کشتی‌ها، زیردریایی‌ها و سکوهای زمینی شلیک کرد. طی سال‌ها، مهندسان تغییرات بسیاری روی این موشک انجام داده‌اند. نسخه‌های تازه حتی می‌توانند برای مدتی روی هدفی در آسمان “چرخ بزنند” تا در صورت نیاز به اهداف تازه جواب دهند.

با وجود تنوع پلتفرم‌های پرتاب، تاماهاک‌ها عمدتاً از کشتی‌ها و زیردریایی‌ها پرتاب خواهد شد؛ به این علت باید بردی دیدنی داشته باشند تا بتوانند اهداف دور از ساحل را بزنند. بسته به مدل، این موشک‌ها می‌توانند بین ۱٬۲۵۰ تا ۲٬۵۰۰ کیلومتر پرواز کنند. این عدد با دقت به این که موشک‌ها در ارتفاع پایین پرواز می‌کنند، دوچندان قابل دقت است.

۳. LRHW

تا اینجای فهرست، زیاد تر موشک‌ها قدمتی چند دهه‌ای دارند. اما ارتش ایالات متحده همیشه در حال گسترش نسل جدیدی از سلاح‌ها است.

موشک مافوق صوت برد بلند (Long-Range Hypersonic Weapon (LRHW)) با لقبDark Eagle یکی از تازه ترین موشک‌های مافوق صوت آمریکاست. این سامانه شامل یک آتشبار موشک، خود موشک و یک بدنه گلاید مافوق صوت متصل به موشک است. مطابق اظهار لاکهید مارتین، شدت این موشک‌ها می‌تواند به ۵ ماخ برسد؛ هرچند تا این مدت به شدت ۸ ماخ موشک مافوق صوت روسی 3M22 Zircon نمی‌رسد.

برد تخمینی این موشک‌ها نزدیک به ۲٬۷۷۵ کیلومتر است. این کارکرد به لطف بدنه گلایدری ممکن می‌بشود که ابتدا با موتور راکتی شتاب می‌گیرد و بعد از پایان سوخت، آن را رها می‌کند. این بدنه نه‌تنها سرعتی معادل ۶٬۱۲۵ کیلومتر بر ساعت داشته، بلکه قابلیت مانور بالا نیز دارد که رهگیری آن را زیاد دشوار می‌سازد. در ابتدا قرار می بود این موشک‌ها روی ناوشکن‌های کلاس Zumwalt نصب شوند، اما با لغو این پروژه، اکنون قرار است روی سکوهای دیگر به کار گرفته شوند.

۲. UGM-133 Trident II

زیردریایی‌ها برای نگه داری کارآیی باید زیر آب بمانند، به این علت زیاد تر تسلیحات آن‌ها باید در زیر سطح کار کنند. یکی از استثناها، موشک‌هایی می باشند که می‌توانند از زیر یا روی سطح شلیک شده و تقریباً هر نقطه‌ای را مقصد قرار دهند.

موشک UGM-133 Trident II، که با نام Trident D5 نیز شناخته می‌بشود، نسخه ارتقاءیافته موشک Trident I است. هر دوی این موشک‌ها در زیردریایی‌های هسته‌ای کلاس Ohio نگهداری خواهد شد. همان گونه که انتظار می‌رود، Trident II دقت بالاتر، برد زیاد تر و مواد شکافت‌پذیر بیشتری نسبت به مدل قبلی دارد. این موشک‌ها با گفتن «سلاح هسته‌ای با توان کم» شناخته خواهد شد و نقش بازدارنده دارند.

Trident II قادر است قدرتی بین ۱۰۰ تا ۴۷۵ کیلوتُن را از طریق کلاهک هسته‌ای خود آزاد کند، به این علت نیازمند بردی مشابه با آن است. حداقل برد ایمن برای شلیک این موشک ۲٬۰۰۰ کیلومتر است و حداکثر می‌تواند تا ۱۲٬۰۰۰ کیلومتر پرواز کند. برای قیاس، عرض اقیانوس اطلس بین ۲٬۸۵۰ تا ۴٬۸۰۰ کیلومتر است. در روبه رو، مدل قبلی این موشک (Trident I) بردی معادل ۷٬۴۰۰ کیلومتر داشت.

۱. LGM-30 Minuteman III

هنگامی زیاد تر مردم واژه «موشک» را می‌شنوند، طبق معمولً به موشک بالستیک قاره‌پیما (ICBM) فکر می‌کنند. این نوشته تعجبی ندارد؛ چراکه این موشک‌ها بزرگ‌ترین و ویرانگرترین موشک‌هایی می باشند که تا بحال ساخته شده‌اند؛ نمادی از توان نابودکننده بشر. و یقیناً با این جثه عظیم، هم سوخت کافی دارند و هم بردی دیدنی.

در حالی که موشک Trident II نیز یک موشک بالستیک قاره‌پیما به حساب می اید، اما در روبه رو LGM-30 Minuteman III حرفی برای گفتن ندارد. این موشک غول‌پیکر، نسخه گسترش یافتهای از موشک Minuteman است که از سال ۱۹۶۲ داخل خدمت شد. اکنون، Minuteman III تنها ICBM زمینی ایالات متحده است. این موشک ۳۶٬۰۳۴ کیلوگرمی، می‌تواند کلاهک هسته‌ای با توان تا ۴۷۵ کیلوتن را حمل کند. از هر نظر، با یک هیولا روبرو هستیم.

اگرچه وزن موشک Trident II زیاد تر از Minuteman III است، اما Minuteman III در برد، اندکی از رقیب زیردریایی‌پرتاب خود جلوتر است. برد نهایی این موشک ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر اظهار شده. این موشک‌ها در پایگاه‌های نیروی هوایی آمریکا نگهداری خواهد شد و در صورت لزوم، می‌توانند در زمان‌زمان کوتاهی هر نقطه‌ای از کره زمین را مقصد قرار دهند.