یک ناو هواپیمابر کشتی غول پیکری است (بزرگترین ناو هواپیمابر جهان بیشتر از ۳۳۵ متر طول دارد) که به گفتن نوعی پایگاه متحرک برای هواپیماها عمل می کند. آن‌ها سکوهای مناسبی برای فرود، سوخت‌گیری و تجهیز، خوش گذراندن با دیگر پرسنل، فراهم کردن پایگاهی برای عملیات های تهاجمی و انواع باندهایی می باشند که می‌توانند از آنجا به پرواز درآیند. به علت موقعیت شان به گفتن خانه ای برای هواپیماهای نظامی قوی، ناوهای هواپیمابر به قوت آتش قابل توجهی دسترسی دارند. به گفتن مثال، در بریتانیا، ناو هواپیمابر کلاس ملکه الیزابت متعلق به نیروی دریایی سلطنتی این سرزمین می تواند تا ۳۶ فروند جنگنده F-35B و در کل ۷۲ فروند هواپیما را در خود جای دهد، در حالی که ناوهای کلاس نیمیتز ایالات متحده دارای فضای کافی برای نزدیک به ۵۰۰۰ پرسنل و ۶۰ فروند هواپیما می باشند.

در حالی که امکان پذیر یک بسته کامل از این چنین هواپیماهایی برای پاسخگویی به یک دعوا اشکار در هر لحظه در دسترس نباشد، دعوا هوایی به یکی از این ناوهای هواپیمابر برای جنگنده ها یا بمب افکن های دیگر زیاد پرخطر خواهد می بود. همانطور که جانشین فرمانده نیروی دریایی ایالات متحده، جان کولت (John A. Collet) در سال ۱۹۴۲ گفت، یک ناو هواپیمابر، “با هواپیماهای جنگنده دفاعی خود… دفاع بهتری نسبت به هر نوع کشتی حاضر دیگر دارد. قیمت یک اسکادران خوب از هواپیماهای جنگنده از همه آتش ضد هوایی یک گروه ضربت به گفتن یک پدافند هوایی زیاد تر است.”

به قول معروف، بهترین دفاع دعوا است. با این حال، این بدان معنی نیست که ناوهای هواپیمابر ایالات متحده فاقد توپ می باشند. در اینجا می خواهیم نحوه دفاع ناوهای هواپیمابر آمریکایی از خود را بازدید کنیم.

سیستم Phalanx CIWS

ناوهای هواپیمابر امروزی امکان پذیر با تهدیدات مستقیم هواپیماهای دیگر، حملات برد بلندتر از جانب موشک ها، حملات از داخل خود اقیانوس (برای مثالً زیردریایی ها) روبرو شوند، و یقیناً احتمالات دیگر. با وجود طیف غیرقابل پیش بینی خطرات، ناوها باید به همان اندازه در دفاعی که به کار می برند چند وجهی باشند. سیستم قوی Phalanx CIWS یکی از روش های پیشرفته برای انجام این کار است که در ناوهای کلاس نیمیتز به کار می رود.

این سیستم پیچیده و همه کاره جایگاه مهمی در نبردهای دریایی دارد و کمپانی ریتون به گفتن سازنده اش تصریح می کند که برای “ناکامی دادن موشک های ضد کشتی و تهدیدهای نزدیک شونده که از خطوط دفاعی دیگر عبور کرده اند” به کار می رود. این سلاح یک توپ خودکار vulcan با سیستم‌های پیشرفته است که به آن اجازه می‌دهد موقعیت تهدیدات نزدیک شونده را ردیابی کرده و برای نابود کردن آنها، بارانی از گلوله ها را به طور رگبار با شدت زیاد بالا شلیک کند. فالانکس هم یک سلاح تهاجمی و هم دفاعی است که در بین همه ناوهای هواپیمابر آمریکایی مرسوم است.

سیستم فالانکس نصب شده روی ناو هواپیمابر یو اس اس جرج دبلیو اچ بوش دارای یک توپ ۲۰ میلیمتری است که “در داخل یک پایگاه چرخشی به ارتفاع تقریبا ۵ متر زندگی می کند” و گلوله هایی را به بزرگی “دو برابر مسلسل های استاندارد ایالات متحده” شلیک می کند. این سلاح تا نزدیک به ۸ کیلومتر برد دارد که در موقعیت دفاعی به آن کارآمدی بیشتری می بخشد. جدای از این چنین توپی، یک ناو هواپیمابر طبق معمولً به چند موشک پیشرفته نیز تجهیزمی بشود که Sea Sparrow یکی از آن ها به شمار می آید.

موشک Sea Sparrow

در حالی که گنجشک امکان پذیر ترسناک ترین پرنده برای نام گذاری یک سلاح نباشد، موشک Sea Sparrow یکی دیگر از عناصر حیاتی نظامی پیش فکر در برخی ناوهای هواپیمابر است. این موشک که در ناوهای هواپیمابر همانند USS Harry S. Truman یافت می بشود، نقشی شبیه با سیستم CIWS دارد. موشک Sea Sparrow به طور خاص برای عملیات های تهاجمی در نظر گرفته نشده است، بلکه در عوض برای رهگیری خطرات نزدیک شونده به ناو به کار گرفته می بشود. این موشک در کنار ناوهای هواپیمابر هسته‌ای، بر روی کشتی‌های کلاس آمریکا و کشتی های هلیکوپتربر نیز به کار می رود که هر دو کشتی‌های تهاجمی آبی خاکی همانند کلاس Wasp می باشند. این کشتی ها در بزرگ بودن و این که اهداف استراتژیک ارزشمندی می باشند با ناوهای هواپیمابر اشتراک دارند، به این علت منطقی است که سیستم های دفاعی قوی شبیهی نیز بر روی آنها به کار گرفته بشود.

جنرال داینامیکس به ریتون به گفتن گسترش دهنده سیستم فالانکس پیوست تا در تبدیل کردن موشک Sea Sparrow اورجینال به یک موشک سطح به هوا که از روی این کشتی ها شلیک می بشود به سازنده مهم پشتیبانی کند. برگرفته از مفهوم اولیه سیستم موشکی نقطه دفاعی که در سال ۱۹۶۴ متوقف شد، این موشک کاربرد مهم پیش بینی شده توسط این برنامه را از آن خود کرد: تشکیل یک دفاع از فاصله نزدیک در برابر موشک ها از طریق مقابله با آن ها با یک موشک دیگر. موشک AIM-7F Sea Sparrow با منفعت گیری از اتصال رادارز، با یک موتور پیشرانه دوگانه و رادار پیچیده که به آن اجازه می‌دهد با شدت موشک های دشمن سازگار بشود، دارای قابلیت هدایت نیمه فعال است. با این حال، بار دیگر، ضعف این سیستم این است که برای عملیات های با برد مختصر‌تر طراحی شده است.

ایمنی در تعداد زیاد تر قسمت بزرگی از محافظت از ناوهای هواپیمابر است

همانطور که یک بمب‌افکن در صورت انجام عملیات به تنهایی، در برابر جنگنده‌های دشمن به شدت صدمه‌پذیر است، ناوهای هواپیمابر نیز در سفرهای خود به کشتی های متحد نیاز دارند. اینجاست که ناوگروه های رزمی داخل عمل خواهد شد. این ترکیب شامل چندین کشتی در یک ساختار است، با انواع مختلفی از کشتی‌ها که هر کدام برای مدیریت یک تهدید خاص، بهتر از خود ناو هواپیمابر، تجهیز شده اند. همراه با کشتی های خودی در اطراف، ناوهای هواپیمابر می توانند آزادانه تر عمل کنند.

هر طرحی برای دعوا به یک ناو هواپیمابر با واکنشی زیاد شدیدتر و بزرگ تر از توانایی خود ناو یا هواپیماهای روی آن روبرو خواهد شد. همانطور که نیروی دریایی ایالات متحده ادعا می کند، “نیروی دریایی دارای ۱۱ ناوگروه تهاجمی است که ۱۰ گروه از آنها در ایالات متحده مستقر می باشند و یکی از آنها در ژاپن مستقر است. هر ناوگروه طبق معمولً از ۱ ناو هواپیمابر، ۲ رزمناو تجهیزبه موشک هدایت شونده، ۲ کشتی جنگی تجهیزبه موشک های ضدهوایی و ۱ تا ۲ ناوشکن یا ناوچه ضد زیردریایی راه اندازی می بشود.

تنها این حقیقت که مقداری کمتر از دو جین از این ناوگروه های رزمی در نیروی دریایی ایالات متحده وجود دارد، نشان می دهد که ناوهای هواپیمابر چه مقدار با قیمت و کمیاب می باشند، به همین خاطر این چنین چندلایه از آن ها دفاع می بشود. در عین حال، ناوهای هواپیمابر پایگاه های استراتژیک زیاد مهمی نیز می باشند. به همین ترتیب، استقرارشان در فواصل دور از منطقه خطر و سختی مکان یابی آن ها نیز فاکتورهای فرد دیگر در دفاع از آن ها است.

دفاع های خاص در برابر تهدیدات خاص

از نظر تاریخی، یکی از ترسناک ترین دشمنان ناوهای هواپیمابر، زیردریایی بوده است. نهان کاری و قوت شلیک ترکیبی یک زیردریایی می تواند به آنها اجازه دهد تا کشتی هایی با جثه چندین برابر خود و زیاد تر در ایمنی نسبی برای خود زیردریایی، را نابود کنند. به این علت، مدتهاست که ناوهای هواپیمابر برای دفاع از خود در برابر زیردریایی ها تمهیداتی را اتخاذ می کنند. خوشبختانه، کشتی‌هایی که ناوها را همراهی می‌کنند می‌توانند برای مقابله با تهدیدات خاصی که امکان پذیر مورد انتظار باشند، سفارشی‌سازی شوند.

برای تحکیم نقاط ضعف ناوگروه در برابر زیردریایی‌ها، برخی از ناوها به طور خاص برای مقابله با تهدید زیردریایی ها به کار گرفته می شوند. در مارس ۱۹۶۰، Essex IV مدلی می بود که به یک ناو پشتبانی جنگ ضد زیردریایی تبدیل شد. در این چنین پیکربندی، هواپیماهایی که روی این مدل خدمت می‌کنند، هواپیماهایی می باشند که برای نابود کردن تهدیدهای مخفی همانند زیردریایی ها تجهیز شده اند، از جمله به بکارگیری هلیکوپترها.

مدل‌هایی همانند S-70B Seahawk، تجهیزبه سونار پیشرفته همراه با موشک‌های پنگوئن، اژدرهای EuroTorp A244 و دیگر تسلیحات، یکی از بهترین دوستانی می باشند که یک ناو هواپیمابر مورد تهدید زیردریایی‌ها می‌تواند داشته باشد. این نوشته بیشتر از پیش بر این مسئله پافشاری می کند که مؤثرترین سلاح های یک ناو طبق معمولً آنهایی می باشند که روی پرنده های نظامی مستقر روی ناو نصب شده اند.

طراحی فوق العاده مقاوم ناوهای هواپیمابر در برابر حملات

جثه و طراحی منحصر به فرد یک ناو هواپیمابر، دارایی دفاعی قابل توجهی است، همانطور که در رابطه ناو USS America قابل مشاهده است. این ناو هواپیمابر قوی کلاس Kitty Hawk در سال ۲۰۰۵ غرق شد، اما نه در نتیجه درگیری با دشمن: نیروی دریایی ایالات متحده از این کشتی به گفتن تمرین منفعت گیری کرد تا ببیند برای نابودی یک ناوشکن چه مقدار آتش ملزوم است و ناوهای هواپیمابر تا چه اندازه می توانند در برابر صدمه مقاومت کنند.

نیروی دریایی ایالات متحده می خواست اطلاعاتی در رابطه تأثیر تسلیحات گوناگون بر بدنه یک ناو بدست بیاورد. با این حال، این بدنه ها بیشتر از تنها یک زره در برابر دعوا مستقیم محافظت می شوند. در طراحی آنها از لایه های بسیاری منفعت گیری شده است (همانطور که در کلاس یو اس اس نیمیتز نیز دیده می بشود)، یک قسمت بندی هوشمندانه که تخریب در تاثییر یک برخورد احتمالی را افت می دهد و غرق شدن این کشتی غول پیکر را با افت گمان نفوذ آب به همه این قسمت ها، دشوارتر می کند.

در ابتدا، هر چیزی که نیروی دریایی ایالات متحده به سمت کشتی خود شلیک کرد، بی نتیجه می بود. بعد از ناکام ماندن در غرق کردن آن از طریق حملات مستقیم (پیروی از اثرات حملات موشکی و اژدری دشمن) و بعد از نزدیک به یک ماه تلاش، بالاخره برای غرق کردن این ناو، نیروهای خودی داخل ناو شده و روش فرد دیگر برای غرق کردن آن انتخاب کردند. در نهایت، فقط مواد منفجره قرار گرفته در جاهای استراتژیک، که به بدنه لایه لایه آن صدمه می رساند و اجازه می داد که آب در تکه های گوناگون کشتی نفوذ کند، علتغرق شدن کشتی شد. این نوشته نشان می دهد که یک ناو هواپیمابر چه مقدار انعطاف پذیر و سرسخت است. با در نظر گرفتن همه این موارد، شگفتی آور نیست که از زمان غرق شدن ناو یو اس اس بیسمارک سی در فوریه ۱۹۴۵ در نبرد با ژاپن، تا بحال هیچ ناو هواپیمابر فرد دیگر غرق نشده است.