انسان‌ها تماس چشمی را یک راه غیرکلامی برای ابراز احساسات خود می‌بینند؛ درست همانند ربط بین مادر و نوزاد. در همین جهت، تحقیق یک پژوهشگر ژاپنی می‌گوید تماس چشمی و غیرکلامی، عامل مهمی برای صمیمیت بین انسان و سگ است و در زمان تماس چشمی، هم سگ‌ها و هم صاحبان‌شان اکسی‌توسین که به هورمون عشق معروف است، ترشح می‌کنند.

پروفسور «تاکفومی کیکوسویی» از دانشگاه آزابو ژاپن، تحقیقات بسیاری درمورد سگ‌ها داشته و سگ‌های خودش را زیاد تر همدم می‌داند تا چند حیوان خانگی. کیکوسویی در پژوهش خود به این سوال که «چرا سگ‌ها تا این حد به انسان‌ها نزدیک می باشند؟» جواب داده است.

‌در این مطالعه از ۲۷ قلاده سگ، چند قلاده گرگ و صاحبان‌شان دعوت شد و مثالهای ادراری آنها مورد منفعت گیری قرار گرفت. این چنین کیکوسویی از انسان‌ها خواست حدوداً نیم‌ساعت با سگ‌هایشان ربط چشمی برقرار کنند.

اکسی‌توسین، عامل مهم ربط بین انسان و سگ

کیکوسویی در مطالعات قبلی خودش به تأثیر ترشح هورمون اکسی‌توسین در نگاه مادر و نوزاد اشاره کرده می بود. در نتیجه انتظار داشت همین اتفاق در ربط چشمی بین انسان و سگ هم بیفتد.

همین اتفاق هم افتاد و ترشح هورمون اکسی‌توسین در سگ‌ها و انسان‌هایی که با هم ربط چشمی داشتند به ترتیب ۱۳۰ و ۳۰۰ درصد افزایش یافته می بود. برخلاف سگ‌ها، سطح این هورمون در گرگ‌ها تغییری چندانی نداشت که مشخص می کند گرگ‌ها ربط چشمی را زیاد تر تهدید می‌دانند تا روشای برای ربط عاطفی.

در ادامه برای بازدید دقیق‌تر هورمون اسپری اکسی‌توسین به سگ‌ها داده شد. نتایج در ادامه نشان داد که سطح هورمون در سگ‌های ماده سپس دریافت اسپری ۱۵۰ درصد زیاد تر شد و صاحبان‌ آنها هم سطح رشد ۳۰۰ درصدی اکسی‌توسین را توانایی کردند. این داده‌ها حاکی از آن است که اکسی‌توسین نقش به‌سزایی در زادوولد ماده‌ها دارد.

نتایج کامل این تحقیق در مجله Science انتشار شده است.