سپس به برادر کوچک‌ترش و کراب‌تری در براتون نامه نوشت و از آن‌ها خواست تا در روز یکشنبه ۲۴ نوامبر این رویداد را مشاهده کنند.

تلسکوپ ساده هوراکس روی یک تیر چوبی نصب شده بود تا بتواند تصویر خورشید را روی کاغذی که با دایره‌ای ۶ اینچی مشخص شده بود بتاباند.

در حدود ظهر روز ۲۳ نوامبر هوراکس اتاق خود را تاریک کرد و پرتو‌های نور خورشید را که از پنجره می‌آمد روی کاغذ متمرکز کرد تا بتواند تصویر را به راحتی ببیند.

او مشاهدات را یک روز زود‌تر آغاز کرد چون از احتمال خطا در محاسباتش می‌ترسید.

در روز یکشنبه با طلوع خورشید رصد را آغاز کرد اگرچه هوا ابری بود.

او نخستین سایه‌ی کوچک زهره را نزدیک ساعت ۳۱۵ بعدازظهر و سایه‌ی بعدی را تا غروب خورشید در ساعت ۳۵۳ بعدازظهر مشاهده کرد.

کراب‌تری نیز با تجهیزات مشابه مشاهدات انجام داد اما زمان کافی برای اندازه‌گیری نداشت.

هوا در براتون ابری بود و او تنها برای مدت کوتاه‌ی گذر را دید.

نتایج

هوراکس اندازه‌گیری‌هایی انجام داد و محاسبه کرد که اختلاف منظر خورشیدی کمتر از مقادیر قبلی است.

از این رو نتیجه گرفت که خورشید از زمین دور‌تر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد قرار دارد.

<figcaption class="wp-element-caption"کرابتری درحال تماشای گذر زهره ۱۶۳۹، تاثییر فورد مادوکس براون – یکی از نقاشی های دیواری منچستر. کرابتری در این عکس به‌گفتن یک پیرمرد به عکس کشیده شده است، اگرچه او تنها ۲۹ سال داشت که این مشاهده را انجام داد.

هرچند هوراکس و دوستش هر دو در عرض پنج سال پس از مشاهدات درگذشتند، اما کار پیشگامانه آن‌ها در تعیین ابعاد منظومه شمسی تأثیرگذار بود.

معلوم نیست که هوراکس و کراب‌تری تا به حال به طور حضوری ملاقات کرده باشند یا خیر، اما از سال ۱۶۳۶ به طور منظم مکاتبه داشتند.

آن‌ها به دلیل علاقه مشترک به آثار یوهانس کپلر خود را کپلاریان می‌نامیدند.

منبع https://digiato.com/astronomy/measured-a-۱۶۳۹-transit-of-venus