در سی و نوامبر ۱۶۰۹، گالیلئو گالیله، ستاره‌شناس ایتالیایی، تلسکوپ بهبودیافته خود را با بزرگنمایی بیست برابر به سمت ماه نشانه گرفت و نخستین بررسی دقیق سطح این قمر را آغاز کرد.

او در طول هجده روز آینده حداقل پنج مشاهده دیگر انجام داد و با استفاده از تکنیک آبرنگ، تصاویر دقیقی از ناهمواری‌های ماه ترسیم کرد. چهار مورد از این طرح‌ها برای چاپ در شماره مارس انتخاب شدند.

با تکیه بر آموزش هنری رنسانس و آشنایی با تکنیک کیاروسکورو، گالیله متوجه شد که سایه‌های مشاهده‌شده در واقع کوه‌ها و دهانه‌های ماه هستند. او تغییرات این نقاط را در طول زمان رصد کرد؛ برخی روشن‌تر شده و ناپدید می‌شدند، برخی دیگر تاریک‌تر و آشکار‌تر می‌گردیدند.

با کمک تصاویر خود، گالیله ارتفاع کوه‌ها و عمق دهانه‌ها را تخمین زد. این مشاهدات که تنها با قدرت تلسکوپ امکان‌پذیر بود، به وضوح نشان داد که نظریه ارسطویی درباره ماه به عنوان یک کره نیمه‌شفاف و کامل نادرست است.

ماه دیگر یک اجرام آسمانی کاملا کروی نبود، بلکه دارای توپولوژی و ویژگی‌هایی شبیه به زمین بود. گالیله هرگز پیش‌بینی نمی‌کرد که رصد‌های او باور‌های چندصدساله را به چالش بکشد.

در آن دوره، علم بر پایه آموزه‌های ارسطو استوار بود که زمین را مرکز جهان می‌دانست و تمام اجرام آسمانی را کره‌های کامل تلقی می‌کرد. کشف توپولوژی ماه، گمانه‌زنی‌های جدیدی درباره امکان حیات در آن را به وجود آورد.

منبع <a href="//digiato.com/astronomy/galileo-begins-observing-the-moon" target="_blank" rel="noopener"دیجی‌اتو