در بیست‌ویکمJun ۲۰۱۱، با فرود موفق شاتل فضایی آتلانتیس در مرکز فضایی کندی، پرده از روی سی و سال برنامه شاتل‌های فضایی ناسا برآمده و مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۵ به عنوان آخرین پرواز این serie تاریخی ثبت شد.

چالش‌های بودجه‌ای و تصمیم نهایی برای پرواز

این مأموریت با حضور فقط چهار فضانورد، کوچک‌ترین экипаژ شاتل از زمان اس‌تی‌اس-۶ در آوریل ۱۹۸۳ بود. بار اصلی شامل ماژول لجستیک چندمنظوره (MPLM) و یک حامل سبک‌وزن چندمنظوره (LMC) بود که برای تامین ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) ضروری تلقی می‌شدند. با این حال، مسیر تا từ پرتاب هموار نبود؛ در ابتدا ناسا بودجه‌ای برای این مأموریت تخصیص نداده بود و سرنوشت آن در ابهام بود. در ۱۳ فوریه ۲۰۱۱، مدیران برنامه به نیروها اعلام کردند که پرواز اس‌تی‌اس-۱۳۵ بدون نظر به محدودیت‌های مالی انجام خواهد شد. چارلز بولدن، مدیر وقت ناسا، در مرکز پرواز مارشال تأکید کرد که این پرتاب به دلیل تأخیرهای احتمالی در توسعه موشک‌های تجاری و فضاپیماهای باربری، برای حفظ تداوم عملیات ایستگاه، اجتناب‌ناپذیر است.

🔗 بیشتر بخوانید: آیا فیلم های پر فروش هر سال جایزه اسکار بهترین فیلم را می برند؟ + ویدیو

روز پرتاب: دیدار میلیون‌ها تماشاگر

صبح ۸ ژوئیه ۲۰۱۱، علی‌رغم پیش‌بینی‌های ناسازگار آب‌وهوا، نزدیک به یک میلیون نفر در سواحل، لبه رودخانه‌ها و معابر فلوریدا گرد هم آمدند تا شاهد لحظه‌ای تاریخی باشند. در ساعت ۱۱:۲۹ به وقت شرقی، آتلانتیس با قدرت از رampa ۳۹A جدا شد و به سمت آسمان راه یافت.

تیم فضانوردان و اهداف مأموریت

فرمانده کریس فرگوسن، خلبان داگ هرلی و متخصصان مأموریت سندی مگنوس و رکس والهایم، تیمی باتجربه را تشکیل می‌دادند. در طول ۱۳ روز ماموریت، آن‌ها بیش از ۹۴۰۰ پوند قطعات یدکی، تجهیزات علمی و مواد مصرفی را به ایستگاه رساندند و عملیات جابه‌جایی و نصب بارها را با دقت بالا انجام دادند.

🔗 بیشتر بخوانید: تخمینی تازه درمورد سیارک‌های منظومه شمسی_دوپلر

بازگشت به زمین و پایان یک افق

پس از اتمام مأموریت‌ها و جدا شدن از آزمایشگاه مداری، آتلانتیس در بیست‌ویکمJul ۲۰۱۱ به آرامی به زمین بازگشت. این فرود نه تنها پایان یک مأموریت، već پایان یک دوره طلایی در کاوش فضایی بشر بود که راه را برای نسل جدید فضاپیماهای تجاری و برنامه‌های ارتمیس باز کرد.