در یازده آوریل سال ۱۹۸۶، مشهورترین دنباله‌دار منظومه شمسی، هالی، در مسیر چرخش خود به کمترین فاصله از سیاره ما رسید؛ تنها ۶۳ میلیون کیلومتر. این رویداد ستاره‌شناسان و عموم مردم را در انتظاری طولانی به چالش کشید، چرا که دیدن این مسافر یخی با چشم غیرمسلح کار دشواری بود.

برخلاف ظواهر ستاره‌ای درخشان در گذشته — مانند دیدار ۱۰۶۶ که قوم‌های اروپایی را در وحشت و شگفتی فرو برد — هالی در این دور از گردش، پنهان در غروب می‌درخشید و رصد آن نیازمند دقت و تجهیزات مناسب بود.

🔗 بیشتر بخوانید: واردات لوازم برقی و گازسوز خانگی آزاد شد

باید تا جولای ۲۰۶۱ صبر کنیم تا این گردشگر ۷۶ ساله مجدداً در آسمان‌های شبانه زمین نمایان شود. نزدیک‌ترین مواجهه ثبت‌شده در دهم آوریل ۸۳۷ پس از میلاد رخ داده بود، زمانی که فاصله تنها حدود ۳ میلیون مایل (نزدیک به ۴.۸ میلیون کیلومتر) برآورد شده است.

با انتشار پیش‌بینی‌های دقیق زمانِ نزدیک‌ترین رویارویی، رصدخانه‌های کلان و ستاره‌شناسان اهل‌حرفه در سراسر جهان برای ثبت لحظه‌های گرانبهای علمی درگیر شدند. با وجود نوری ضعیف، حضور هالی در آسمان صاف عصر، شاهدی بر دقت محاسبات نیوتنی بود.

🔗 بیشتر بخوانید: ناسا تصویر شکل‌هایی شبیه به عنکبوت را از سطح مریخ به نمایش گذاشت

صدها محقق از ۴۷ کشور در رصدخانه‌های پیشرفته، از جمله مجمعی در شیلی، تلسکوپ‌های خود را بر روی هسته یخی و کثیف این دنباله‌دار متمرکز کردند. اهداف اصلی شامل تحلیل ترکیب شیمیایی گازها و‌ها، و تعیین دقیق دوره چرخش هسته — که تخمین‌زدگی هر دو روز یک‌بار است — می‌بود.

اهمیت علمی این مأموریت در این واقعه نهفته است که دنباله‌دارها như کپسول‌های زمانی، بدترین مواد اولیه شکل‌گیری منظومه شمسی را در خود نگه داشته‌اند. این تلاش بی‌سابقه جهانی، تنها به رصد زمینی محدود نماند؛ پنج فضاپیما — دو یگان شوروی، دو یگان ژاپنی و یک یگان اروپایی — برای مواجهه نزدیک با هالی اعزام شدند تا داده‌های بی‌نظیری جمع‌آوری کنند.

حجم عظیم اطلاعات به دست‌آمده، کوهی از داده‌هاست که تحلیل و درک کامل آن سال‌ها از وقت محققان را می‌طلبد و فهم ما از ریشه‌های منظومه شمسی را عمیق‌تر خواهد ساخت.