تحقیق ژاپنی-چینی: کلاس‌های کوچک نمرات و انعطاف دانش‌آموزان کم‌درآمد را بالا نمی‌برد
یافته‌های تازه پژوهشگران آموزش نشان می‌دهد که کاهش تعداد شاگردان در کلاس‌ها نمی‌تواند به افزایش نمرات و انعطاف‌پذیری دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌درآمد کمک کند. برخلاف باور رایج، کاهش تعداد دانش‌آموزان حتی ممکن است مانع از رسیدن آن‌ها به بهترین کارکرد آموزشی شود.
نتایج این پژوهش حاکی از آن است که افزایش تعداد معلمان به تنه‌ایی نمی‌تواند عملکرد درسی دانش‌آموزان فقیر‌تر را بهبود بخشد. محققان تأکید می‌کنند که معلمان باید بر نظم کلاس و تخصص تدریس خود تمرکز کنند تا یادگیری دانش‌آموزان را ارتقا دهند.
این مطالعه با تحلیل داده‌های بیش از ۲٬۷۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی در ژاپن و ماکائو چین انجام شده که همه از خانواده‌های کم‌درآمد بودند. پژوهشگران توصیه می‌کنند سیاست‌گذاران آموزش باید بر جذب و نگهداشت معلمان باکیفیت سرمایه‌گذاری کنند و بودجه‌ها را برای کاهش تعداد دانش‌آموزان در کلاس‌ها هدر ندهند.
معلمان باکیفیت که توانایی مدیریت کلاس و به‌کارگیری روش‌های تدریس موثر را دارند، انعطاف درسی را در دانش‌آموزان تقویت می‌کنند. در مقابل، اصرار بی‌مورد بر کاهش تعداد شاگردان کلاس کمکی به افزایش انعطاف نمی‌کند و کلاس‌های کوچک حتی ممکن است معایبی برای توسعه انعطاف داشته باشند.
انعطاف درسی به معنای توانایی دانش‌آموز برای مقاومت در برابر ناملایمات و عملکرد خوب در محیط مدرسه است. این ویژگی ثابت نیست و می‌توان با تدابیر مناسب در مدارس و کلاس‌ها آن را تقویت کرد.
عوامل مؤثر بر عملکرد دانش‌آموزان
پژوهشگران کیفیت تحصیل و ویژگی‌های ۱٬۵۹۴ دانش‌آموز رشته‌های علمی در ژاپن و ۱٬۱۱۴ دانش‌آموز در منطقه ماکائو چین را بررسی کردند. تمام شرکت‌کنندگان از خانواده‌های کم‌درآمد بودند و در بازه سنی ۱۵ تا ۱۶ سال قرار داشتند. تعداد دانش‌آموزان در کلاس‌ها از ۱۵ تا ۵۰ نفر متغیر بود.
دانش‌آموزان بر اساس سطح انعطاف در سه گروه پایین، متوسط و بالا دسته‌بندی شدند. محققان می‌خواستند بدانند کدام عامل از جمله ویژگی‌های کلاس، منابع مدرسه و فرهنگ مدرسه در قرارگیری دانش‌آموزان در گروه انعطاف بالا موثر‌تر است.
همه دانش‌آموزان در برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموزان (PISA) شرکت کرده بودند. این برنامه توانایی آن‌ها در خواندن، ریاضی و علوم را می‌سنجد. PISA همچنین عوامل متعددی نظیر نظم معلم، سطح حمایت از دانش‌آموزان، انگیزه و اضطراب را در زمان آزمون ارزیابی می‌کند.
یک‌سوم دانش‌آموزان سطح انعطاف بالایی داشتند، یک‌چهارم آن‌ها سطح پایین و بقیه در سطح متوسط قرار گرفتند. دانش‌آموزان با انعطاف بالا دیدگاه مثبتی نسبت به مدرسه، علم و شغل آینده داشتند. آن‌ها زمان بیش‌تری را برای یادگیری علوم اختصاص می‌دادند، هرچند برای امتحان‌ها اضطراب داشتند.
معلمان علوم و روش‌های تدریس آن‌ها نقش حیاتی در انعطاف دانش‌آموزان ایفا می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که دانش‌آموزان از نظم کلاس، دستورالعمل‌های درسی معلم، تدریس پرسش‌محور و حمایت معلم بهره‌مند می‌شوند. در ین مهم‌ترین عامل انعطاف بالا تدریس پرسش‌محور و در ماکائو دستورالعمل‌های معلم بود.
کوچک بودن کلاس در ماکائو تأثیری بر انعطاف نداشت و در ژاپن تأثیر منفی داشت. در ژاپن، تنها یک رده افزایش اندازه کلاس با بهبود ۱٫۲ برابری نمرات دانش‌آموزان همراه بود.
یافته‌های دیگر این مطالعه حاکی از آن است که بدرفتاری در کلاس و مدرسه انعطاف دانش‌آموزان را کاهش می‌دهد.
این تحقیق به معلمان توصیه می‌کند که دانش‌آموزان را برای رعایت قوانین کلاس و حفظ نظم راهنمایی کنند. همچنین باید دروس را متناسب با نیاز‌های دانش‌آموزان برنامه‌ریزی کنند.
