ماهواره اکسپلورر ۴۷ پیشگام کاوش محیط مغناطیسی و ذرات پرانرژی, در ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۲، ناسا ماهواره اکسپلورر ۴۷ را در چارچوب برنامه اکسپلورر به مدار زمین پرتاب کرد. این فضاپیما برای سنجش ذرات پرانرژی، پلاسما، میدانهای الکتریکی و مغناطیسی از یک مدار تقریباً دایرهای طراحی شده بود و مشاهدات جامعانهای درباره فضای بین سیارهای و نواحی دم مغناطیسی ارائه داد.

انرژی مورد نیاز یان از سلولهای خورشیدی و یک باتری شیمیایی تامین میشد. آزمایشهای علمی ماهواره اکسپلورر ۴۷ این ماهواره دوازده آزمایش متمایز را اجرا کرد که اهداف اصلی آنها عبارت بودند از اندازهگیری ذرات باردار با سه آشکارساز حالت جامد برای مطالعه پرتوهای ایکس خورشیدی و پرتوهای یونسازی. بررسی الکترونها و ایزوتوپهای هیدروژن و هلیم برای تفکیک هستههای خورشیدی و کهکشانی تا اکسیژن.

مطالعه الکترونها و پروتونهای پرانرژی جهت بررسی انتشار پرتوهای کیهانی خورشیدی، شارهای در دم ژئومغناطیسی و ورود آنها به مگنتوسفر. سنجش یونها و الکترونها در محدوده ۰.۱ تا ۲ مرتبط با فعالیت خورشیدی و فرآیندهای بین سیارهای. آزمایش میدانهای مغناطیسی با مغناطیسسنج شار برای کاوش دنبالههای بین سیارهای و ژئومغناطیسی. اندازهگیری پروتونها و الکترونهای کم انرژی برای توضیح طوفانهای ژئومغناطیسی، شفق قطبی و رویدادهای مگنتوسفر.

موج پلاسما با جستجوی مولفههای میدان الکتریکی و مغناطیسی. تحلیل ذرات خورشیدی و پرتو کیهانی شامل ترکیب و توزیع زاویهای الکترونها، پروتونها و هستههای سنگین تا Z=۳۰. آنالایزر الکترواستاتیک پلاسمای خورشیدی برای مطالعه شدت جهت یونها و الکترونها در باد خورشیدی و غلاف مغناطیسی. جام پلاسمای فارادی جهت سنجش شدت جهت ذرات در باد خورشیدی، ناحیه گذار و دم مغناطیسی.

ترکیب یون باد خورشیدی با تحلیلگر الکترواستاتیک و انتخابگر سرعت برای دادههای اکتشافی یونهای سنگین. مطالعه الکترونهای پرتو کیهانی، خورشیدی و مغناطیسی در محدوده انرژی جنبشی خاص.