بر اساس مقاله منتشر شده در نشریه نیچر، بیماران بسیاری با اختلالات حرکتی ناتوان‌کننده مانند اسکلروز جانبی آمیو‌تروفیک (ALS) یا سندرم قفل‌شدگی دچار ناتوانی در صحبت می‌شوند. ابزار‌های فعلی موجود برای برقراری ارتباط اغلب بسیار کند و دست‌وپاگیر هستند.

آزمایش ایمپلنت مغزی در بیماران

محققان دانشگاه دوک یک دستگاه متشکل از یک قطعه پلاستیکی انعطاف‌پذیر به اندازه یک تمبر پستی با ۲۵۶ حسگر مغزی کوچک را طراحی کرده‌اند. این دستگاه در مغز بیماران مبتلا به پارکینسون یا سرطان که تحت عمل جراحی مغز بودند، قرار داده شد.

در این پژوهش، از بیماران خواسته شد تا صدا‌های خاصی را تکرار کنند. در حین بازگویی این صدا‌ها، دستگاه حرکت حدود ۱۰۰ عضله لب‌ها، زبان، فک و حنجره را هماهنگ کرد و فعالیت قشر حرکتی گفتار هر بیمار را ثبت کرد.

محققان صدا‌هایی را که در مغز بیمار ایجاد می‌شدند، شناسایی و بررسی کردند. داده‌های عصبی و گفتاری بالینی به دست آمده نیز جمع‌آوری شد. نتایج نشان داد که صدا‌های مغزی با دقت متوسط ۴۰ درصد رمزگشایی شده‌اند و برخی صدا‌ها تا ۸۴ درصد دقت داشتند.

توسعه آینده ایمپلنت مغزی

محققان در حال توسعه این دستگاه بدون کابل هستند تا افراد بتوانند در حین استفاده از آن راه بروند و به پریز برق وابسته نباشند. این نوآوری‌ها دانش ما را در مورد مغز ارتقا می‌دهد و کیفیت زندگی افرادی را که اختلالات عصبی و گفتاری دارند، بهبود می‌بخشد.

با این حال، مسائل اخلاقی، حریم خصوصی و ایمنی نیز مطرح است. محققان و متخصصان پزشکی مدام تنظیمات و بهبود‌های جدیدی را در دستگاه خود لحاظ می‌کنند تا ایمنی و مؤثربودن آن را تضمین کنند.