گزارش رودیوم: حذف کربن از هوا نیازمند ۱۰۰ می‌لیارد دلار سالانه، کارایی CDR زیر سوال
گروه پژوهشی رودیوم در تحلیل تازه‌ای هشدار داده است که فناوری‌های حذف دی‌اکسید کربن (CDR) برای ایجاد تأثیر قابل‌قیاس در مقیاس جهانی، به سرمایه‌گذاری‌های دولتی در سطح صدها می‌لیارد دلاری نیازمندند. این گزارش نشان می‌دهد که مدیریت آمریکا موظف است سالانه ۱۰۰ می‌لیارد دلار را به این تکنولوژی‌ها اختصاص دهد تا مقیاس اجرایی آن‌ها به سطح مورد نیاز برای دستیابی به اهداف اقلیمی برسد.
با وجود حمایت‌های سیاسی گسترده، کارایی واقعی CDR در مقیاس وسیع همچنان چالش‌برانگیز است. گزارش‌ها حاکی از آن‌اند که این روش‌ها هنوز توانسته‌اند قابلیت بازده‌ی اقتصادی و عملیاتی در مقیاس‌های صنعتی را اثبات کنند. نظرات کارشناسان بر این باور است که تنها مسیر قطعی برای مهار بحران اقلیمی و محقق ساختن اهداف توافق‌نامه پاریس، کاهش ریشه‌ای وابستگی به سوخت‌های فسیلی می‌باشد.
قانون کاهش تورم سال ۲۰۲۱ بودجه‌ای ۳۶۹ می‌لیارد دلاری برای انرژی‌های پاک تخصیص داده، اما گزارش رودیوم استدلال می‌کند که هدایت ۱۰۰ می‌لیارد دلار از این محفظه به سمت، اولویت‌بندی نادرست منابع محسوب می‌شود. صنایع فسیلی نیز به CDR به عنوان ابزاری برای گرین‌واشینگ (سبزنمایی) روی آورده‌اند؛ آن‌ها با حمایت از این تکنولوژی‌ها، سعی در تداوم استخراج نفت و گازی با ظاهر دوست‌دار محیط‌زیست دارند، اما شواهد نشان می‌دهد این رویکرد فاقد اثرگذاری واقعی است.
روش‌های استخراج دی‌اکسید کربن از اتمسفر
بر اساس گزارش مذکور، سه مسیر متمایز برای جدا‌سازی CO₂ از هوا وجود دارد راهکار‌های مبتنی بر طبیعت که بر جذب کربن از طریق جنگل‌ها، خاک‌ها و اقیانوس‌ها تکیه دارند؛ راهکار‌های مهندسی که شامل توسعه ماشین‌آلاتی برای گرفتگی مستقیم کربن می‌شوند؛ و رویکرد‌های ترکیبی که ادغام فرآیند‌های طبیعی و فناوری‌های مصنوعی را در بر می‌گیرند.
جنگل‌کاری تا به امروز محبوب‌ترین راهکار طبیعی بوده، اما نتایج ملموس کمی داشته است. مطالعات متعدد نشان می‌دهد پروژه‌های جنگل‌سازی نتوانسته‌اند انتشار کربن را به طور موثری خنثی سازند. درختان به ندرت عمر طولانی برای جذب کربن معنا‌دار دارند. علاوه بر این، صنعت اغلب ظرفیت واقعی جنگل‌ها را در حذف کربن اغراق به نمایش می‌گذارد برای کسب اعتبار‌های کاربنی نامشروع.
ماشین‌آلات استخراج مستقیم کربن از هوا یا آب دریا دقت حسابداری بهتری در قیاس گاز‌های گلخانه‌ای حذف‌شده دارند. با این حال، نیاز‌های انرژی واسع این سیستم‌ها، آن‌ها را از نظر اقتصادی نامناسب و بسیار پرهزینه می‌سازد. حداقل هزینه ۶۰۰ دلاری برای حذف هر تن کربن با این متد برآورد شده که با ضرب در چند می‌لیارد تن نیازمند، بودجه‌ای در سطح صدها می‌لیارد دلاری ایجاد می‌کند.
متخصصان دو اولویت فوری‌تر را پیشن‌هاد می‌دهند اول، جلوگیری از جنگل‌زدایی و کاهش مستقیم انتشار‌ها؛ دوم، سرمایه‌گذاری در راهکار‌های نوین کاهش انتشار. تنها پس از استیفای این مراحل، تخصیص منابع به CDR به عنوان اقدام مکمل می‌تواند توجیه‌پذیر باشد.
