استراتژی‌های متنوعی برای کاهش اثر کربنی و مقابله با تغییرات اقلیمی پیشنهاد شده‌اند. با این حال، یک بررسی اخیر هشدار می‌دهد که فناوری‌هایی که بر پایه استخراج مستقیم کربن دی‌اکسید از هوا (CDR) متکی هستند، برای ایجاد تأثیر قابل‌قیاس در مقیاس جهانی، به سرمایه‌گذاری‌های دولتی در سطح صدها میلیارد دلاری نیازمندند.

فناوری‌های حذف دی‌اکسید کربن (CDR) در سال‌های اخیر توجه چشمگیری از سوی سیاست‌گذاران به خود جلب کرده‌اند. بر اساس تحلیل تازه گروه پژوهشی رودیوم (Rhodium Group)، مدیریت آمریکا موظف است سالانه ۱۰۰ میلیارد دلار را به این تکنولوژی‌ها اختصاص دهد تا مقیاس اجرایی آن‌ها به سطح مورد نیاز برای دستیابی به اهداف اقلیمی برسد.

🔗 بیشتر بخوانید: استیو وزنیاک: در پایان عمر، خاطرات شادی بر ثروت و افتخارات غلبه دارد

با وجود حمایت‌های سیاسی، کارایی واقعی CDR در مقیاس وسیع همچنان زیر سوال است. گزارش‌ها حاکی است که این روش‌ها هنوز توانسته‌اند قابلیت بازدهی اقتصادی و عملیاتی در مقیاس‌های صنعتی را اثبات کنند.

نظاران معتقدند تنها مسیر قطعی برای مهار بحران اقلیمی و محقّق ساختن اهداف توافق‌نامه پاریس، کاهش ریشه‌ای وابستگی به سوخت‌های فسیلی است. اگرچه قانون کاهش تورم سال ۲۰۲۱ بودجه‌ای ۳۶۹ میلیارد دلاری برای انرژی‌های پاک تخصیص داده، اما گزارش رودیوم استدلال می‌کند که هدایت ۱۰۰ میلیارد دلار از این محفظه به سمت CDR، اولویت‌بندی نادرست منابع است.

🔗 بیشتر بخوانید: گلکسی S۲۴ به‌گفتن اولین گوشی می‌تواند در اینستاگرام عکس‌های HDR آپلود کند

صنایع فسیلی نیز به CDR به عنوان ابزاری برای گرین‌واشینگ (سبزنمایی) روی آورده‌اند؛ آن‌ها با حمایت از این تکنولوژی‌ها، سعی در تداوم استخراج نفت و گازی با ظاهر دوست‌دار محیط‌زیست دارند، اما شواهد نشان می‌دهد این رویکرد فاقد اثرگذاری واقعی است.

روش‌های استخراج دی‌اکسید کربن از اتمسفر

بر اساس گزارش مذکور، سه مسیر متمایز برای جداسازی CO₂ از هوا وجود دارد:

• راهکارهای مبتنی بر طبیعت: تکیه بر جذب کربن از طریق جنگل‌ها، خاک‌ها و اقیانوس‌ها؛
• راهکارهای مهندسی: توسعه ماشین‌آلاتی برای Gefang‌گیری مستقیم کربن؛
• رویکردهای ترکیبی: ادغام فرآیندهای طبیعی و فناوری‌های مصنوعی.

جنگل‌کاری تا به امروز محبوب‌ترین راهکار طبیعی بوده، اما نتایج ملموس کمی داشته است. مطالعات متعدد نشان می‌دهد پروژه‌های جنگل‌سازی نتوانسته‌اند انتشار کربن را به طور موثری خنثی سازند. درختان به ندرت عمر đủ طولانی برای جذب کربن معنادار دارند. علاوه بر این، صنعت اغلب ظرفیت واقعی جنگل‌ها را در حذف کربن اغراق به نمایش می‌گذارد برای کسب اعتبارهای کاربنی نامشروع.

ماشین‌آلات استخراج مستقیم کربن از هوا یا آب دریا دقت حسابداری بهتری در قیاس گازهای گلخانه‌ای حذف‌شده دارند. با این حال، نیازهای انرژی واسع این سیستم‌ها، آن‌ها را از نظر اقتصادی نامناسب و بسیار پرهزینه می‌سازد. حداقل هزینه ۶۰۰ دلاری برای حذف هر تن کربن با این متد برآورد شده که با ضرب در چند میلیارد تن نیازمند، بودجه‌ای در سطح صدها میلیارد دلاری ایجاد می‌کند.

متخصصان دو اولویت فوری‌تر را پیشنهاد می‌دهند: اول، جلوگیری از جنگل‌زدایی و کاهش مستقیم انتشارها؛ دوم، سرمایه‌گذاری در راهکارهای نوین کاهش انتشار. تنها پس از استیفای این مراحل، تخصیص منابع به CDR به عنوان اقدام مکمل می‌تواند توجیه‌پذیر باشد.