شاتل‌ها دسته‌ای از فضاپیما‌های قابل استفاده مجدد بودند که برنامه ساخت آن‌ها از سال ۱۹۶۹ آغاز شد. کلمبیا نخستین شاتلی بود که مأموریت فضایی خود را آغاز کرد و پیش از فاجعه مرگبار سال ۲۰۰۳، بیست و هفت مأموریت موفق در کارنامه خود ثبت داشت.

نام‌گذاری این فضاپیما به کشتی کلمبیا که در بوستون نگهداری می‌شود، برمی‌گردد.

انفجار این شاتل در سال ۲۰۰۳ مهم‌ترین عامل بازنشستگی ناوگان شاتل‌ها در سال ۲۰۱۱ و تدوین استاندارد‌های جدید ناسا بود.

در طول آماده‌سازی برای آزمایش‌های زمینی، پنج نفر از کارکنان که با گاز نیتروژن در حال پاک‌سازی فضاپیما بودند، دچار خفگی شدند و دو نفر از آنان جان باختند.

شاتل کلمبیا مأموریت‌های مهمی از جمله استقرار آزمایشگاه‌های فضایی در مدار زمین، پرتاب چند ماهواره و انجام تحقیقات علمی در فضا را به انجام رسانده بود.

مأموریت

کلمبیا هشت روز پس از پرتاب، در ۳۰ مارس ۱۹۸۲ به زمین بازگشت. این مأموریت شامل آزمایش‌های گسترده استقامت مداری فضاپیما و آزمایش‌های علمی متعدد بود.

نخستین پرتاب شاتل با مخزن خارجی رنگ‌نشده بود و تنها مأموریتی که در بندر فضایی وایت‌سندز در نزدیکی آلاموگوردو فرود آمد. به دلیل سیل در محل فرود اولیه، مدارگرد در پایگاه نیروی هوایی ادواردز در وایت‌سندز فرود یافت.