در تاریخ ۳۱ مه ۱۹۹۶ رویداد بی‌نظیری در تاریخ نجوم رخ داد. تلسکوپ فضایی هابل با بهره‌گیری از دوربین سیاره‌ای می‌دان گسترده ۲ تصویری با دقت بالا ثبت کرد که پس از آن با داده‌های رصدخانه پارانال در شیلی و تلسکوپ خیلی‌بزرگ (VLT) ادغام گردید. این هم‌افزایی داده‌های فضایی و زمینی پنجره‌ای نوین برای درک تکامل کهکشان‌ها گشود.

پدیده ستاره‌زایی در کهکشان‌های کهن یک پارادوکس حل شد

تحلیل‌های مشترک تیمی از ستاره‌شناسان اروپایی و آمریکایی منجر به شناسایی تعداد قابل‌توجه‌ی از خوشه‌های ستاره‌ای جوان در یک کهکشان بیضوی کهن گردید. این کشف برای نخستین بار وجود چندین دوره متوالی از شکل‌گیری ستاره در این گونه کهکشان‌ها را اثبات کرد.

نظریه کلاسیک در برابر رصد‌های نوین

بر اساس مدل‌های سنتی کهکشان‌های بیضوی پس از یک رویداد اولیه و شدیدستاره‌زایی وارد فاز سکوت می‌شوند و ذخایر گازی خود را برای تولیدستاره‌های نوین از دست می‌دهند. با این حال توانایی تفکیک‌پذیری بی‌نظیر ناشی از ترکیب بهینه‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی این باور را به چالش کشید.

سه جمعیت متمایز خوشه‌های ستاره‌ای شناسایی شدند

پردازش داده‌های هابل و VLT امکان تفکیک سه جمعیت اصلی خوشه‌های گلولار را فراهم آورد

جمعیت کهن و فقیر از فلز قدیمی‌ترین خوشه‌ها که در آغاز حیات کهکشان شکل گرفته‌اند.

جمعیت کهن اما غنی از فلز خوشه‌های می‌انی که نشان‌دهنده غنی‌سازی شیمیایی محیط کهکشان در مراحل اولیه است.

جمعیت جوان و غنی از فلز (کشف نوین) برای نخستین بار خوشه‌هایی با ستاره‌های جوان و فرا‌وان فلز در کهکشان بیضوی رصد شدند.

تأثیر بر درک تکامل کهکشان‌ها

این کشف نشان می‌دهد که کهکشان‌های بیضوی می‌توانند در طول حیات خود دوره‌های ستاره‌زایی ثانویه و حتی سومین را تجربه کنند. احتمالا تداخل با کهکشان‌های هم‌جوار یا جذب ابر‌های گازی بین کهکشانی سوخت لازم برای این رویداد‌های ستاره‌زایی دیرین را فراهم آورده است.

هم‌افزایی قدرت تفکیک هابل در طول موج‌های نوری با قدرت جمع‌آوری نور VLT در باند‌های اینفرارد استاندارد جدیدی برای رصد‌های عمیق جهان‌شماسی تعیین کرد و مسیر کشف‌های آینده در کهکشان‌شناسی را هموار ساخت.