آخرین سرنشینان اسکای‌لب در ۸ فوریه ۱۹۷۴ به زمین بازگشتند و برنامه به پایان رسید
اسکای‌لب ایستگاه فضایی متعلق به ایالات متحده بود که برای ده سال برنامه‌ریزی شده بود، اما بودجه آن لغو گردید و با ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی مأموریت آن به اتمام رسید.
طرفداران سفر‌های فضایی، نویسندگان داستان‌های علمی-تخیلی و دانشمندان بسیاری انتظار داشتند که یک ایستگاه فضایی قدم اولیه اکتشافات فضایی را رقم بزند. تلاش‌های دانشمندانی چون ورنر فون براون و پایان برنامه آپولو باعث شد ناسا درباره ایستگاه‌ی در فضا بیندیشد.
اسکای‌لب در مه ۱۹۷۳ با موشک ساترن به مدار پایین زمین پرتاب شد. این ایستگاه شامل ماژول فضاپیمای آپولو و ماژول خدماتی متصل به آن بود. ماژول خدمات دارای رصدخانه خورشیدی، کارگاه آموزشی و چندین آزمایشگاه بود.
ظرفیت اسکای‌لب سه نفر بود و از سه مأموریت پشتیبانی می‌کرد. مأموریت اول ۲۸ روز، مأموریت دوم ۵۹ روز و مأموریت سوم ۸۴ روز به طول انجامید.
اسکای‌لب در طول فعالیت یک‌بار دچار صدمه شدیدی شد که خطر غیر‌قابل‌استفاده شدن آن را به همراه داشت. اما سرنشینان موفق به تعمیر و نجات ایستگاه شدند که از اولین تعمیرات در فضا محسوب می‌شود.
پایان برنامه
سرنشینان سومین و آخرین مأموریت در طول حضور در کارگاه مداری، به رصد خورشید و یک دنباله‌دار پرداختند و در چندین مطالعه پزشکی شرکت کردند. آن‌ها به قدری در کار‌های برنامه‌ریزی‌شده غرق بودند که حتی ارتباط خود با ناسا را نیز قطع کردند.
همه کار‌های برنامه‌ریزی‌شده تا پیش از پایان ایستگاه انجام شدند و فضانوردان در ۸ فوریه ۱۹۷۴ به زمین بازگشتند که این آخرین خداحافظی با اسکای‌لب بود.
پس از آن ایستگاه متروکه ماند و سرانجام در سال ۱۹۷۹ کپسول آن در اقیانوس آرام سقوط کرد.
