در صبح بیست و پنجم ژوئن ۱۹۹۸، در حین یک پروسیجر مراقبت معمولی، تیم کنترل مأموریت در مرکز غدار با قطع ناگ‌هانی ارتباط دوطرفه با فضاپیما سوهو (SOHO) روبرو شد. این اتفاق باعث شد تا ماهواره به طور خودکار وارد حالت اورژانسی بازیابی خورشیدی (ESR) شود، مکانیزمی که تنها در شرایط بحرانی و از دست رفتن جهت‌یابی نسبت به ستاره‌ی ما فعال می‌گردد.

وقتی یک ناهنجاری سیستمی جهت‌یابی سوهو را نسبت به خورشید مختل می‌کند، الگوریتم‌های داخلی بلافاصله پیشرانه‌های کنترل حالت را به کار می‌برند. با راهنمایی حسگر‌های خورشیدی دقیق، فضاپیما سعی دارد زاویه خود را تصحیح کند و مجددا پنل‌های خورشیدی و آنتنها را به سمت مرکز منظومه هدایت نماید. این پروسه خودکار، خط دفاعی آخر برای حفظ حیات ماهواره در فضای بی‌راستا است.

برای مدت چهل و دو روز، مهندسان ناسا و آژانس فضایی اروپا (ESA) در تلاش بی‌وقفه‌ای برای برقراری تماس بودند، در حالی که بسیاری از ناظران ماموریت را از دست رفته می‌دانستند. بی‌خبری سیگنال، نشان‌دهنده خطر جدی برای سرمایه‌گذاری چندمیلیاردی و داده‌های علمی بی‌بدیل بود.

در نهایت، در یک لحظه تاریخی، سیگنال ردیابی از سوهو دریافت شد. نه تنها ماهواره زنده بود، بلکه پس از بازیابی کامل، ماموریت خود را با موفقیت تداوم بخشید. این بازگشت، یکی از نمونه‌های برجسته در تاریخ کاوش فضایی به شمار می‌رود.

این مرصد خورشیدی مشترک، با موشک لاکید مارتین اتلس ۲ به فضا پرتاب شده و در فاصله حدود یک می‌لیون و پانصد هزار کیلوم‌تر از زمین (نقطه لاگراژ ) مستقر گردیده است. پس از گذشت بیش از ربع قرن، سوهو همچنان داده‌های حیاتی درباره فعالیت‌های خورشیدی، باد خورشیدی و ساختار اتمسفر ستاره ما را به زمین انتقال می‌دهد.