سیستمهای دفاعی ناوهای هواپیمابر از فالانکس و سیاسپرو تا ناوگروههای رزمی و بدنههای مقاوم, ناوهای هواپیمابر به عنوان بزرگترین واحدهای سطحی نیروی دریایی، در عمل پایگاههای هوایی متحرک و استراتژیک هستند که قدرت تهاجمی قابلتوجهی در اختیار دارند. این غولهای دریا میتوانند دهها جنگنده و هلیکوپتر را حمل کنند و از طریق آنها عملیات هوایی را در فاصلههای بسیار از سواحل اجرا نمایند.

با وجود قدرت تهاجمی بالا، بقای این داراییهای گرانقیمت در برابر تهدیدات متنوع، نیازمند یک سیستم دفاعی چندلایه و پیشرفته است.\فالانکس سیآیواس سپر آخر در برابر موشکهایکی از ستونهای فقرات دفاع نزدیک ناوهای کلاس نیمیتز، سیستم فالانکس CIWS است که توسط شرکت ریتون توسعه یافته.

بی و سیستم کنترل آتش هوشمند میباشد.

این سیستم به صورت خودکار اهداف را شناسایی، ردیابی و در فاصلههای کوتاه تا ۸ کیلومتر هدف قرار میدهد و در تمامی ناوهای هواپیمابر آمریکایی مستقر است.\موشک سیاسپرو دفاع متوسط تا کوتاه برد با راهنمایی راداریدر کنار سیستمهای نقطهدفاعی، موشک نقش حیاتی در پوشش محدوده متوسط تا کوتاه بر عهده دارد.

از طریق لانچرهای عمودی یا راکتی پرتاب میشود.

نسخههای ارتقایافته این موشک، قابلیتهای ضدجنگش و دقت اصابت بهتری را فراهم آوردهاند.\استراتژی دفاع در عمق قدرت ناوگروههای رزمی (CSG)ناوهای هواپیمابر هرگز به تنهایی عمل نمیکنند؛ امنیت آنها در قالب ناوگروههای رزمی تضمین میشود. یک ناوگروه استاندارد شامل یک ناو هواپیمابر، دو رزمناو موشکی هدایتشونده، دو ناو جنگی ضدهوایی و یک تا دو ناوشکن یا ناوچه ضدزیردریایی میباشد.

این تشکیلات یک چتر دفاعی جامع ایجاد میکنند که هر یک برای مقابله با تهدید خاص (ضدهوایی، ضدسطحی، ضدزیردریایی) بهینه شدهاند. حضور این یگانهای حمایتی، آزادی عمل تاکتیکی ناو مادر را در آبهای باز تضمین میکند و هر تهاجمی را با واکنش همزمان کل ناوگروه روبرو میسازد.\تدابیر تخصصی ضدزیردریایی (ASW)زیردریاییها از نظر تاریخی بزرگترین تهدید برای ناوهای هواپیمابر بودهاند.

برای مقابله با این خطر، ناوگروهها از لایههای دفاعی ضدزیردریایی پیشرفته بهره میبرند. ناوشکنهای مجهز به سونارهای کشیده و متغیر عمق، هلیکوپترهای ضدزیردریایی مانند سیهوک و هواپیماهای گشت زنی دریایی پوزیدون، اصلیترین ابزارهای شناسایی و نابودی زیردریاییهای دشمن هستند.

این پلتفرمها با ترپدهای پیشرفته و موشکهای سطح به سطح، قابلیت تهاجم موثر به اهداف زیرسطحی را دارند.\مقاومت بدنه و مهندسی بقاخودِ معماری بدنه ناوهای هواپیمابر، لایه آخر دفاع محسوب میشود. تستهای واقعی نظیر غرق کردن عمدی ناو یواساس آمریکا در سال ۲۰۰۵، نشان داد که بدنههای لایهلایه و تقسیمبندی هوشمند مقصورههای، تحمل فوقالعادهای در برابر اصابت موشک و ترپده دارند.

سیستمهای کنترل غرقناک شدن، پمپاژ اضطراری و جداسازی بخشهای آسیبدیده، امکان بقای ناو حتی پس از اصابتهای متعدد را فراهم میآورند. تاریخچه جنگی ثابت میکند که هیچ ناو هواپیمابری در طول تاریخ در اثر عملیات جنگی غرق نشده است.