در تاریخ ۲۶ آوریل ۱۹۹۴ تلسکوپ فضایی هابل تصویری بی‌نظیر ثبت کرد که برای نخستین بار جزئیات دقیق کهکشان می‌زبان یک اختروش را آشکار ساخت. این رصد کلید حل معضلی بود که سه دهه دانشمندان را در خصوص ماهیت واقعی این پرانرژی‌ترین و دور‌ترین اجرام کیهانی درگیر کرده بود.

معماری کهکشان می‌زبان یک مارپیچ می‌له‌دار در حال درگیری

عکس با وضوح بالا هابل اختروش معروف به ۱۲۲۹+۲۰۴ را در مرکز کهکشانی نشان داد که از دو بازوی مارپیچی ستاره‌دار تشکیل شده و این بازو‌ها از طریق یک ساختار می‌له‌ای به هم پیوسته‌اند. این کهکشان می‌زبان می‌له‌دار در حال یک تصادف و تعامل دیدنی با یک کهکشان کوتوله به سر می‌برد.

موتور اختروش سوخت‌گیری از برخورد کهکشان‌ها

علمای نجوم معتقدند این برخورد کهکشان‌ها نقش موتور محرک را برای اختروش ایفا می‌کند. در مرکز این کهکشان یک سیاه‌چاله فرا‌جرم قرار دارد که از طریق تبادل جذبه و رسوب گاز‌های ناشی از تصادف تغذیه می‌شود. همزمان این فرآیند موجی از تولیدستاره جدید را در سراسر کهکشان راه‌اندازی کرده است.

نقش تعیین‌کننده دوربین پیشرفته

این رصد از جمله نخستین اهداف دوربین می‌دان وسیع و سیاره‌ای ۲ بود که در مأموریت تعمیر هابل نصب شده بود. این دوربین مجهز به اپتیک اصلاحی بود تا نقص کروی بودن آینه اصلی تلسکوپ را جبران نماید و امکان رصد اجسام کم‌نور در مجاورت نواحی فوق‌العاده درخشان را فراهم آورد.

کوازار‌ها مشعل‌های سنی کیهان اولیه

کوازار‌ها نه تنها دور‌ترین اجسام قابل مشاهده‌اند بلکه نمادین از کیهان جوان هستند؛ اجسامی که بیش از ۱۲ می‌لیارد سال پیش شکل گرفته‌اند. نظریه پذیرفته شده حاکی از است که در قلب هر کوازاری یک سیاه‌چاله فعال و فرا‌جرم در حال بلعیدن ماده است.

چالش رصد کهکشان‌های می‌زبان در برابر درخشش اختروش

با وجود انرژی عظیم تراز می‌لیون‌ها ستاره که از فضایی کوچک‌تر از منظومه شمسی منتشر می‌شود رصد کهکشان پیرامونی آن کار دشواری است. درخشش محوری اختروش نور ضعیف کهکشان می‌زبان را کاملا می‌ب و جز با ابزار‌های با وضوح و محدوده دینامیکی فوق‌العاده مانند هابل پس از تعمیر تشخیص آن از محال است.