در بیستم ژوئن ۱۹۷۶ کاوشگر فضایی وایکینگ ۱ متعلق به سازمان ناسا پس از پرتاب از پایگاه کیپ کاناورال به مقصد مریخ رسید که نقطه عطفی در کاوش‌های بین سیاره‌ای محسوب می‌شود.

فرود یان در دامنۀ غربی کریسه پلانیشیا با تاخیر یک ماهه نسبت به برنامه‌ریزی اولیه در دهم ژوئیه محقق گردید. تاریخ پیش‌فرض فرود چهارم ژوئیه بود اما تحلیل‌های تصویری از ناحیه هدف بافت بسیار ناهموار و پرخطر آن را فاش کرد و تیم کنترل مأموریت ناچار شد تا شناسایی یک بستر ایمن عملیات را به تعویق بیندازد.

وایکینگ ۱ افتخار را به دست آورد که نخستین یان فضایی باشد که با موفقیت بر سطح مریخ استقرار یابد. این کاوشگر در کنار هم‌تای خود وایکینگ ۲ که هر یک شامل یک مدارگرد و یک فرودگر بودندستون فقرات برنامه وایکینگ ناسا برای کاوش سیاره قرمز را شکل می‌دادند.

بلافاصله پس از استقرار پروتکل‌های جست‌وجوی اثرات حیات می‌کروسکوپی فعال گردید و پانوراما‌های رنگی باکیفیت از مناظر اطراف به مرکز کنترل در زمین انتقال یافت. یکی از کشف‌های شگفت‌انگیز رنگ واقعی آسمان مریخ بود که برخلاف پیش‌فرض‌های اولیه به رنگ آبی تیره قبه آسمانی سیاره به رنگ صورتی پوستی دیده شد. این پدیده ناشی از پراکش نور خورشید توسط ذرات ریز اکساید آهن معلق در جو باریک سیاره است.

این ربات کاوشگر به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعال باقی ماند و داده‌های بی‌نظیری را جمع‌آوری کرد. در نهایت در میان پهنه‌ای بی‌کران از شن‌های قرمز و صخره‌هایی که تا افق دید دوربین‌ها ادامه داشتند سیگنال‌های حیاتی خود را متوقف کرد و به سکوت ابدی پیوست.