در بیست و یکم مارس ۱۹۹۳، سه فضاپیمای بین‌سیاره‌ای شامل اولیس متعلق به آژانس فضایی اروپا، مشاهده‌گر مریخ ناسا و گالیله، در یک آزمایش مشترک برای اثبات وجود امواج گرانشی در کیهان آغاز به کار کردند.

امواج گرانشی تا آن زمان به‌صورت مستقیم شناسایی نشده بودند، هرچند نظریه نسبیت اینشتین وجود آن‌ها را پیش‌بینی می‌کرد و شواهد غیر‌مستقیمی برای آن‌ها وجود داشت. دانشمندان معتقد بودند این امواج ناشی از انفجار‌های ابرنواخ‌تری، فروپاشی سیاهچاله‌ها و رویداد‌های مشابه دیگر می‌باشند. جست‌وجو‌های قبلی با تجهیزات زمینی و فضاپیما‌های منفرد نتوانسته بود این امواج را کشف کند.

این آزمایش مشترک از بیست و یکم مارس تا یازدهم آوریل اجرا شد. برای اولین بار سه فضاپیما به‌صورت هم‌زمان مشاهداتی انجام دادند که قابلیت اطمینان هر‌گونه تشخیص را به‌مراتب افزایش می‌داد.

هرچند در آن مقطع هیچ امواج گرانشی یافت نشد، اما آزمایش محدودیت‌های بالایی برای شدت این امواج تعیین کرد و در نتیجه تعدادی از منابع احتمالی را حذف نمود.