مأموریت جمینای ۳ نخستین پرواز دو نفره ناسا و پذیرش چالش مانور در فضا, در ۲۳ مارس ۱۹۶۵، ناسا با پرتاب فضاپیمای جمینای ۳، اولین مأموریت فضایی دو نفره ایالات متحده را محقق کرد. دو فضانورد برجسته، ویرجیل گریسوم و جان یانگ، در این سفر سهچرخه به مدار زمین روانه شدند. این پرواز نه تنها آغازین پروژه جمینای بود، بلکه نخستین بار بود که سرنشینان آمریکایی توانستند با شلیک رانشگرها، اندازه و شکل مدار خود را به اراده تغییر دهند.

این قابلیت مانورپذیری، پیشنیاز حیاتی برای مأموریتهای آینده فرود بر روی ماه محسوب میشد.\\ریشههای برنامه جمینای در اوج جنگ سردپروژه جمینای در ذروهٔ رقابت فضایی میان شوروی و آمریکا تدوین گردید. طراحی کپسول بر عهده جیم چمبرلین، مهندس کاناداییِ سرشناس بود و ساخت آن به شرکت مکدنل سپرده شد. اگرچه این فضاپیما کمی گستردهتر از کپسولهای پروژه مرکوری بود، اما همچنان فضای بسیار محدودی برای دو سرنشین فراهم میکرد.

شامل ۱۰ پرتاب سرنشیندار، ۲ پرتاب بدون سرنشین و ۷ وسیله مقصد بود.

کل بودجهای معادل ۱.۲۸ میلیارد دلار به این پروژه اختصاص یافت که در آن فضانوردان برای دورههایی از ۵ ساعت تا ۱۴ روزه در فضا بمانند.\اهداف و دستاوردهای کلیدی مأموریت جمینای ۳هدف اصلی این مأموریت، ارزیابی عملکرد فضاپیمای جدید و سیستمهای کنترل موقعیت و مانور بود. گریسوم و یانگ با موفقیت رانشجرهای مداری (OAMS) را شلیک کردند تا مدار خود را بیضیتر سازند، صفحه مداری را جابهجا کنند و ارتفاع پرواز را کاهش دهند.

این آزمایش، للمره اول ثابت کرد که فضاپیما میتواند به طور فعال و دقیق مسیر خود را در فضا تغییر دهد.\از نظر تاریخی، جمینای ۳ نخستین پرواز دو نفره آمریکا بود؛ در حالی که اتحاد جماهیر شوروی پیش از آن، وسخود ۱ (سهنفره) در ۱۹۶۴ و وسخود ۲ (دونفره) را تنها چند روز پیش از این مأموریت پرتاب کرده بود.

ترل مأموریتهاجمینای ۳ آخرین مأموریت سرنشیندار بود که عملیات آن از ایستگاه نیروی هوایی کیپ کندی در فلرودا مدیریت میشد.

بلافاصله پس از این پرواز، تمرکز کنترل مأموریتها به مرکز کنترل مأموریت جدید در هیوستون، تگزاس منتقل گردید که تا به امروز به عنوان قلب عملیات فضایی ناسا شناخته میشود.