سازمان پژوهش‌های فضایی هند (ای‌اس‌آر‌او) برای رسانش این بار مفید به مدار جغرافیایی، قرارداد همکاری با ناسا را امضا کرد؛ در حالی که ساخت بدنه و زیرسیستم‌های حیاتی بر عهده شرکت آمریکایی فورد ایروسپیس سپرده شده بود.

موشک حامل دلتا از پایگاه پرتاب کیپ‌کناورال در فلوریدا شلیک شد و ماهواره به دقت در مدار زمین‌ثابت قرار گرفت؛ این موقعیت مداری تضمین می‌کرد که این‌ست-۱ به طور مداوم یک ناحیه جغرافیایی مشخص را درگیر نماید و داده‌های پیوسته ارائه دهد.

با وجود موفقیت در فاز پرتاب و رسانش، مأموریت بلافاصله با اختلال سخت‌افزاری جدی روبرو شد؛ بوم تثبیت‌گر ماهواره در مدار باز نشد و در نتیجه آرایه‌های خورشیدی و آنتنها در جهت بهینه قرار نگرفتند.

تلاش سامانه کنترل جهت برای جبران این انحراف منجر به سوختن کامل ذخیره پیشران در زمان بسیار کوتاه شد.

این ماهواره برای عمر عملیات هفت ساله مهندسی شده بود، اما در نهایت تنها ۱۷ ماه خدمات‌دهی فعال عمر خود را تمام کرد و به حالت بازنشستگی اجباری درآمد.

با وجود عمر کوتاه، این‌ست-۱ پایه‌های تجربی و عملیاتی برای نسل‌های پسین سری این‌ست و جی‌ست را فراهم آورد.