تحقیقاتی مقیاس‌بزرگ که بر روی ۳۴۰ هزار نفر در فنلاند انجام شده، وجود ژن‌هایی را آشکار کرده که افراد را به طور ذاتی نیرومندتر می‌سازند. این پژوهش، جامع‌ترین مطالعه تا به امروز در حوزه ژنتیک قدرت عضلانی محسوب می‌شود.

فراتر از نقش در تعمیر و بازسازی بافت ماهیچه، افرادی که از نظر ژنتیکی استعداد قدرت گرفتن بالاتری در عضلات دست دارند، تا ۲۳ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های رایج قرار می‌گیرند و انتظار حیات طولانی‌تری را تجربه می‌کنند.

🔗 بیشتر بخوانید: شیائومی رسماً معماری سیستم عامل جدید HyperOS را تشریح کرد

یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که تحلیل پروفایل‌های ژنتیکی شخصی‌سازی شده درباره ضعف و قوت عضلانی، می‌تواند به پزشکان کمک کند تا افراد مستعد بیماری‌های خاص را به دقت بیشتری شناسایی و رصد کنند.

نویسنده اول مقاله، «پیوی هرانن» از دانشگاه یوواسکyla در فنلاند، بیان می‌دارد:

🔗 بیشتر بخوانید: کالج اتون انگلستان: تحمیل گوشی‌های قدیمی نوکیا به جای اسمارت‌فون برای تازه‌واردان

«به bestand علم حاضر، این نخستین مطالعه است که در این مقیاس گسترده، پیوند میان استعداد ژنتیکی برای قدرت عضلانی و طیف وسیعی از بیماری‌ها را به طور مستقیم مورد بررسی قرار داده است.»

نقش قدرت گرفتن در کاهش مرگ زودرس

تیم پژوهشی فرضیه دارد که عوامل ژنتیکی مؤثر بر قدرت عضلانی، نقش کلیدی در پیری سالم دارند. قدرت عضلانی، به ویژه قدرت گرفتن دست، بر توانایی ما در مدیریت بیماری‌ها و صدمات ناشی از پیشرفت سن تأثیرگذار است. شواهد علمی نشان می‌دهد که قدرت گرفتن دارای مولفه ژنتیکی قوی است.

با وجود بینش‌های ارزشمند حاصل، هرانن و همکارانش در دانشگاه یوواسکyla و دانشگاه هلسینکی تأکید می‌کنند که باید بیشتر بررسی کنیم چگونه عواملی مانند فعالیت بدنی با استعدادهای ژنتیکی در تاثیر بر نتایج سلامتی تعامل دارند.

آن‌ها داده‌های ۳۴۲۴۴۳ مشارکت‌کننده را از بانک اطلاعاتی FinnGen (همکاری بین‌المللی بانک‌های زیستی فنلاند حاوی داده‌های ژنتیکی و سلامتی) تحلیل کردند.

شرکت‌کنندگان در بازه سنی ۴۰ تا ۱۰۸ سال بودند که ۵۳ درصد آن‌ها را زنان تشکیل می‌دادند.

هرانن و تیم او از یک امتیاز چند ژنی (PGS) که اخیراً توسعه یافته است، بهره بردند. آن‌ها افراد را بر اساس ژن‌های مستعد قدرت گرفتن قوی‌تر یا ضعیف‌تر (HGS) طبقه‌بندی کردند و تأثیر آن بر ریسک ۲۷ پیامد سلامتی، شامل مرگ‌ومیر و شایع‌ترین بیماری‌های غیرمعدی فنلاند را سنجیدند.

بیماری‌های مورد بررسی شامل اختلالات قلبی-عروقی، اسکلتی-عضلانی و بافت همبند، سرطان‌ها، سقط و شکستگی، و اختلالات روانی-شناختی می‌شد.

نتایج نشان داد که امتیاز پلی‌ژنیک بالاتر برای قدرت گرفتن (PGS HGS)، با ریسک کمتر مرگ ناشی از علل قلبی-عروقی و مرگ زودرس به هر دلیلی مرتبط است، هرچند میزان این اثر معتدل بود.

نویسندگان در مقاله منتشر شده خود می‌نویسند:

«بر اساس نتایج ما، قدرت عضلانی، عملکردهای شناختی و اختلالات افسردگی تا حدی توسط پیشینه ژنتیکی کنترل شده و تأثیرات مستقل خود را دارند. این پژوهش اهمیت حفظ قدرت عضلانی مناسب در طول عمر را برجسته می‌سازد.»

تأثیر محدود بر پیشگیری از رویدادهای حاد ارثی

به نظر می‌رسد PGS HGS بر شانس بهبود از رویدادهای حاد و جدی سلامتی مانند بیماری ایسکمیک قلبی، سکته مغزی و شکستگی استخوان ران تأثیر قابل توجهی نگذارد. این موارد نیز در تحلیل‌های آن‌ها گنجانده شده بود.

هرانن توضیح می‌دهد:

«به نظر می‌رسد استعداد ژنتیکی برای قدرت عضلانی بالاتر، بیشتر بازتاب‌دهنده توانایی ذاتی فرد در مقاومت و محافظت در برابر تغییرات پاتولوژیکی طولانی‌مدت در پیری و مرگ زودرس است، تا توانایی بازیابی کامل پس از آسیب‌های فیزیکی ناگهانی.»

این تیم معتقد است که استفاده از PGS HGS به تنهایی در محیط‌های بالینی سودمند نیست، اما برای تحقیقات آینده می‌تواند ابزاری ارزشمند باشد. تا کنون ناشناخته مانده که رابطه قدرت عضلانی با مشکلات سلامتی ناشی از علل مستقیم است یا ریشه در عوامل ژنتیکی و محیطی مشترک دارد.

افراد با PGS HGS بالاتر احتمال کمتری برای ابتلا به برخی شرایط اندازه‌گیری شده داشتند. برای مثال، امتیاز بالاتر با ریسک کمتر افسردگی در هر دو جنس و BMI کمتر در زنان مرتبط بود.

تأثیر قابل توجه‌ترین در پلی‌آرتروز و زوال عقل عروقی (زوال عقل ناشی از کاهش جریان خون مغزی، اغلب ناشی از سکته) مشاهده شد. در مقایسه با کسانی که در پایین‌ترین رده PGS HGS قرار داشتند، افراد در بالاترین رده، ۲۳ درصد ریسک کمتر ابتلا به پلی‌آرتروز و ۲۱ درصد ریسک کمتر برای زوال عقل عروقی داشتند.

محققان نتیجه‌گیری می‌کنند:

«این رویکرد می‌تواند برای مطالعه نحوه تاثیر سبک زندگی، مانند فعالیت بدنی، بر تبدیل استعداد ذاتی انسان برای مقاومت در برابر بیماری‌ها، و اینکه آیا این تأثیرات بر سلامت به دلیل استعداد ژنتیکی قدرت عضلانی متفاوت است یا خیر، مورد استفاده قرار گیرد.»

برای تعیین اینکه آیا استعداد ژنتیکی فرد برای قدرت عضلانی بر پاسخ‌های تمرینی و تمرین‌پذیری تأثیر می‌گذارد، همچنان نیازمند تحقیقات گسترده‌تری هستیم.