موسسه پیشرفته پژوهش‌های دفاعی (دارپا) پرده از نمونه اولیه پهپاد سری SHEPARD برداشت؛ یک پلتفرم پروازی هیبریدی-الک‌تریک که به دلیل پیکره پهن و تخت، یادآور نسخه کوچک بمب‌افکن پنهان‌نگر ریدر است. این دستگاه بدون سرنشین با کدنام تا پایان سال می‌لادی جاری برای اولین بار از پهنه فرودگاه جدا خواهد شد.

مدرن‌ترین عضو خانواده، نماد پیشرفت شتابان فناوری پهپاد‌ها در چرخه‌های نظامی است. این سیستم نه تنها از نیروی محرک دوگانه (الک‌تریکی/سوخت‌فسیلی) بهره می‌برد، بلکه با تلفیق دو ویژگی حیاتی پایداری پروازی طولانی‌مدت و امضای راداری و حرارتی فوق‌کم طراحی شده تا بتواند بار‌های‌انگیز را در عمق پهنه دشمن مستقر نماید.

تولید این پهپاد پیشرفته بر دوش کنسرسیومی قرار گرفته که نورثروپ‌گرامن رهبری آن را بر عهده دارد. در واقعه رشد و بلوغ‌یافته برنامه آزمایشی جغد شاخدار بزرگ (GHO) محسوب می‌شود که پیش‌تر در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی نیروی هوایی آمریکا (AFRL) شکل گرفته بود؛ با تفاوت اینکه مقیاس، قابلیت‌های مخفی‌سازی و پیچیدگی ماموریت در نسل جدید به‌مراتب گسترش یافته است.

ویژگی‌های فنی و تاکتیکی

برخلاف نمونه GHO که محدود به ۱۸۰ کیلوگرم وزن بود، در زمره پهپاد‌های گروه ۳ طبقه‌بندی می‌شود؛ یعنی از ۵۶۷ کیلوگرم فرا‌تر رفته و سرعت حداکثر به ۲۵۰ گره (معادل ۴۶۳ کیلوم‌تر بر ساعت) می‌رسد.

تفاوت معماری دیگر در چیدمان موتور‌ها نهفته است در GHO چهار موتور در ناکل‌های جداگانه روی بدنه سوار شده بودند، در حالی که در واحد‌های محرک الک‌تریکی یکپارچه در بدنه پهنه بال گنجانده شده‌اند تا هم و بهینه تأمین شود و هم مقطع راداری کاهش یابد. هدف نهایی دارپا، تسریع بلوغ فناوری‌های GHO و دستیابی به آمادگی عملیاتی در عرض بیست ماه است.

استراتژی برنامه SHEPARD بر روی به‌کارگیری فناوری‌های نوظهور، حذف ریسک‌های ادغام سیستمی و خلق یک معماری پیشرانه منحصر به فرد متمرکز است تا نیروی دفاع امریکا از یک کلاس قدرتی تازه با بازده مامورتی بالا بهره‌مند شود.