راز ستاره میرا اولین تپاخترِ شناختهشده که کمال آسمانهای ارسطو را سوالی برانید, در سیزدهم اوت ۱۵۹۶، دیوید فابریسیوس، کشیش و نجیبدان آلمانی، با رصد یک جرم آسمانی با قدر ظاهری ۳، گامی اساسی در شناخت ماهیت ستارهها برداشت. این ستاره که بعدها نام میرا (به معنای عجیب) بر خود گرفت، نخستین نمونه شناساییشده از دسته تپاخترها محسوب میشود.

فیزیک تپاخترها انبساط و انقباض ریتمیک تپاخترها ستارگانِ پرجرماند که در مراحل پایانی عمر خود، هلیوم در هستهگاهشان به همجوشی میرسد.

مشاهدات اولیه و چالش با دیدگاه کلاسیک فابریسیوس در طی چند هفته شاهد افزایش تدریجی درخشندگی میرا تا رسیدن به اوج بود، اما به سرعت این ستاره کمرنگ شد تا در اکتبر همان سال از دید محو گردید. این رفتار غیرمنتظره، با باور کلاسیک ارسطو مبنی بر ثبات و کمال آسمانها، در تضاد آشکار قرار داشت. تعیین دوره تناوب و نامگذاری سالها بعد، در ۱۶۰۳، یوهان بایر این ستاره را با قدر ۴ در اطلس خود ثبت کرد.

ردیابی دقیقتر در ۱۶۳۸ توسط یوهانس هولواردا، نجیبدان هلندی، نشان داد که میرا با دورهای حدود ۱۱ ماهه، چرخهی تار و روشن شدن را تکرار میکند.

میرا مرجع طبقهبندی تپاخترهای طویلدوره امروز میرا به عنوان درخشانترین و شناختهشدهترین تپاخترِ طویلدوره در فلک شمال شناخته میشود و مرجع اصلی برای طبقهبندی این گروه از ستارههای متغیر محسوب میگردد.