کشف فسیل لارو ۵۲۰ میلیون ساله: کلید جدید در حل معما تکامل بندپایانها
حدود نیممیلیارد سال پیش، در گدازههایی که امروزه در استان یوننان جنوبی چین قرار دارند، یک لارو ریز به گل و لای چریده شد. این موجود کوچک، پس از گذشت صدها میلیون سال، مجدداً به سطح رسیده و پنجرهای بینظیر بر رازهای تکاملی بندپایانها گشوده است.
این فسیل با نام علمی «یوتی یوانشی» (Youti yuanshi) بهاندازه یک دانه خشخاش است و با چشم غیرمسلح کمالاً نامرئی میماند. حیرتانگیزترین وجه این کشف، حفظ استثنایی سهبعدی اسکلت بیرونی و حتی ردپاهای بافتهای داخلی است که از طریق میکروسکوپ قابل رصد هستند. تیم پژوهشگاه دانشگاه دورهام، با بررسی دقیق این نمونه، توانسته ویژگیهای مشترک با بندپایانهای کهن و امروزی را شناسایی کند که الضوء میشود چگونه این قشر از ساده به پیچیده تکامل یافتهاند.
🔗 بیشتر بخوانید: بهترین سریالهای ورزشی تا ۲۰۲۳
تحلیلهای انجامشده نشان میدهد یوتی یوانشی، متعلق به دوره «انفجار کامبرین» — زمانی که اکثر شعبههای حیوانی اصلی در سوابق فسیلی ظهیر کردند — ویژگیهای بنیادینی را با بندپایانهای موجودی همچون خرچنگها و کرمهای مخملی (اونیکوفورانها) مشترک دارد. نتایج این تحقیق در مجله معتبر Nature منتشر شده و محققان در آن تأکید کردهاند:
«موقعیت فیلژنتیکی عمیق یوتی یوانشی… تحولات آناتومیک درونی را آشکار میسازد که بستر ظهور و تنوع بینظیر بندپایانها را فراهم آورده است.»
آخرین مطالب
🔗 بیشتر بخوانید: ۲۰ سریال انیمه ای که شما را در داستان خود غرق می کنند
}
[[OAR_MEDIA_1]]
بررسی چشیتی فسیلِ مفتاح ریشههای بندپایان
نظیر بسیاری از فسیلهای نهفته در لایههای رسوبی، نمونههایی از سازند «یوانشان» که یوتی یوانشی در آن کشف شده، معمولاً تحت فشردهسازی مسطح قرار میگیرند. اما این لارو بهشکل سهبعدی و gầnبهکامل باقی مانده و امکان بررسی بیسابقهای را فراهم آورده است.
محققان بلافاصله پس از مشاهده، این موجود را در گیرۀ «لوبوپودیها» (Lobopodians) — گروهی منقرض از بندپایانمانندها با بدن دراز و اندامهای لوبشکل — قرار دادند. بدن این لارو از بیست قطعه تشکیل شده که در میانه هر یک، یک جفت لوبوپود (پایِ اللحاقی و نرم) دیده میشود؛ این قطعات نیز رو به عقب، بهتدریج کوتاهتر میشوند.
هرچند بافتهای نرم کاملاً حفظ نشدهاند، اما رگههای دایرهای وجود دو چشم در جانبی سر را تایید میکنند، هرچند نوع آنها (مرکب یا ساده) همچنان مبنای بحث است. از جهه دستگاه گوارش، این لارو دارای «استومودئوم» (پیشساز دهان) بوده، اما فاقد مقعد بوده است؛ بنابراین هم دریافت غذا و هم دفع فضولات باید از طریق یک مسیر واحد صورت گرفته باشد.
