لسکاربو یک لکه سیاه گرد روی قرص خورشید را رصد کرد که عبور آن از روی خورشید ۴ ساعت و ۳۰ دقیقه طول کشید. او مشاهدات و محاسبات مربوط به حرکات این سیاره را برای ژان لووریر، مشهور‌ترین ستاره‌شناس فرا‌نسوی آن دوره ارسال نمود.

لووریر پیش از این متوجه شده بود که عطارد از مدار پیش‌بینی‌شده خود منحرف شده است. یک کشش گرانشی ناشی از ولکان با چیزی که او در جستجوی آن بود هم‌سو داشت. با این حال، جرم آسمانی رصدشده توسط لسکاربو هرگز مجددا دیده نشد. امروزه دانشمندان معتقدند که این جسم احتمالا یک سیارک سرکش بوده که تنها یک‌بار از نزدیک خورشید عبور کرده است.

در دهه‌های پس از آن جست‌وجو‌های فرا‌وانی برای یافتن ولکان انجام شد، اما با وجود چندین گزارش مشاهده ادعایی، وجود این سیاره پذیرفته نشد.

نیاز به وجود یک سیاره برای توضیح ویژگی‌های مداری عطارد در سال ۱۹۱۵ با ارائه نظریه نسبیت عام توسط اینشتین از بین رفت.

این نظریه نشان داد که انحراف عطارد از مداری که فیزیک نیوتنی پیش‌بینی می‌کرده، ناشی از اثرات انحنا فضا-زمان ناشی از جرم خورشید است. اخترشناسان به طور گسترده پذیرفتند که با دقت در معادله تصحیح‌شده گرانش، وجود سیاره‌ای بزرگ در داخل مدار عطارد غیر‌ممکن است.

اکنون اتحادیه بین‌المللی نجوم نام ولکان را برای سیاره فرضی، علی‌رغم اینکه فرض وجود آن منتفی شده، و همچنین برای ولکانوئید‌ها، یعنی سیارک‌های فرضی که ممکن است در داخل مدار عطارد وجود داشته باشند، در فهرست خود نگه داشته است.