میان‌وعده‌ها به‌طور میانگین تا یک‌چهارم نیاز کالری روزانه افراد را تامین می‌کنند. با توجه به شیوع اضافه‌وزن، محققان آمریکایی در یک مطالعه اخیر بر روی الگوی مصرف بین‌وعده‌ها متمرکز شده‌اند. این تحقیق بر روی نوعی سس به نام دیپ تمرکز دارد که بر اساس یافته‌های علمی، عامل اصلی افزایش قابل‌توجه کالری در غذاهایی مانند چیپس است.

بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، مصرف همزمان چیپس با سس دیپ، دریافت کالری را تا ۷۷ درصد بالا می‌برد. نکته کلیدی اینجاست که در سس‌های معمولی غذا در سس غوطه‌ور می‌شود، اما در روش دیپ (سس غوطه‌وری)، غذا در سس فرو می‌رود و این امر رفتار خوردن را تغییر می‌دهد.

🔗 بیشتر بخوانید: هزینه سفر به فرانسه چه مقدار است؟

پژوهشگران با شگفتی دریافتند که صرف‌نظر از وجود دیپ، حجم مصرف چیپس توسط افراد ثابت باقی می‌ماند. در نتیجه، افزودن دیپ به میان‌وعده به‌صورت مستقیم و بدون کاهش مصرف چیپس، بار کالری را به‌شدت افزایش می‌دهد. نتایج این پژوهش در ژورنال معتبر Food Quality and Preference منتشر شده است.

تأثیر سس دیپ بر کالری‌های بین‌وعده

در این آزمایش، ۴۶ نفر از بزرگسالان در دو مرحله مجزا شرکت کردند. در هر جلسه، ۷۰ گرم چیپس خامه‌ترش (معادل حدود ۲.۵ وعده) به آن‌ها ارائه شد که در یکی از جلسات به همراه یک‌سوم فنجان دیپ خامه‌ترش بود. شرکت‌کنندگان آزاد بودند تا هر میزان دلخواه مصرف کنند.

🔗 بیشتر بخوانید: انسان‌ها ۷ هزار سال زودتر از انتظارات ما به آمریکا رسیده بودند

مقدار مصرف دقیق اندازه‌گیری گردید و تمام جلسات به‌صورت ویدیویی ضبط شد تا تعداد گازها، مدت زمان مضغ و نرخ خوردن بررسی شود. از این داده‌ها برای محاسبه پارامترهایی نظیر شدت خوردن و اندازه گاز استفاده شد.

یافته‌ها نشان داد که وجود دیپ باعث افزایش اندازه گازها شده و در نتیجه حجم مصرف هر دو مورد (چیپس و دیپ) بالا می‌رود. به‌طور میانگین، شرکت‌کنندگان در حالت با دیپ ۳۴۵ کالری دریافت کردند، در حالی که این رقم برای حالت بدون دیپ ۱۹۵ کالری بود.

کارشناسان تأکید می‌کنند که این افزایش مصرف ربطی به شدت اشتهی یا لذت خوردن ندارد؛ تنها عامل موثر، افزایش اندازه گازها در حین غوطه‌وری در دیپ است که راه را برای دریافت کالری‌های پنهان باز می‌کند.

این نخستین مطالعه بود که تأثیر یک عامل محیطی-روان‌شناختی مانند دیپ بر پردازش دهانی غذا را به‌صورت تجربی ارزیابی کرد.

با وجود نقش حیاتی میان‌وعده‌ها در رژیم غذایی روزانه، دانش علمی درباره دینامیک مصرف آن‌ها هنوز محدود است. درک الگوهای رفتاری در حین سنک‌گیری برای مقابله با چالش‌هایی نظیر پرخوری و چاقی از اهمیت بالایی برخوردار است.

تیم پژوهش معتقدند که نتایج این کار افق‌های جدیدی برای بررسی تأثیر ویژگی‌های فیزیکی غذا بر حرکات بلعید و ورودی انرژی باز می‌کند. آن‌ها فرضیه دارند که با کنترل نرخ خوردن در هر وعده، می‌توان دریافت کالری را کاهش داد، بدون اینکه لذت از غذا از دست برود.