محققان: طوطی‌های قفسی ترجیح می‌دهند با هم‌گونه‌ها تماس تصویری زنده برقرار کنند
طبیعت اجتماعی بودن طوطی‌ها یک واقعیت بی‌انکار است، اما زندگی در قفس اغلب این پرندگان را از تعاملات طبیعی با هم‌گونه‌های خود محروم می‌سازد که می‌تواند تأثیرات منفی بر سلامت جسمی و روانی آن‌ها بگذارد. یک راهکار نوین برای رفع این چالش، برقراری تماس‌های تصویری بین این پرندگان هوشمند محسوب می‌شود.
بررسی‌های مشترک محققان دانشگاه گلاسکو در اسکاتلند و دانشگاه نورث‌ایس‌ترن در آمریکا نشان داده است که طوطی‌ها تمایل بیش‌تری به برقراری چت‌های ویدیویی زنده با دیگر طوطی‌ها دارند، به جای تماشای محتوای از پیش ضبط‌شده. بر اساس گزارش پژوهشی اخیر و اطلاع‌رسانی دانشگاه گلاسکو، تیم پژوهشگر به نه نفر از صاحبان طوطی، تبلت‌هایی با طراحی مخصوص پرندگان ارائه داد و در طول یک دوره شش‌ماهه، رفتار‌های آن‌ها را به دقت رصد کرد.
تماس تصویری طوطی‌ها با یکدیگر
در این بازه زمانی، طوطی‌هایی که از طریق تماس تصویری با هم‌گونه‌های خود در ارتباط بودند، به طور مجموع در دوازده جلسه متمایز، تا حداکثر سه ساعت تعامل برقرار کردند. موازی با این فرآیند، محققان ویدیو‌های پیشین ضبط شده را نیز در اختیار پرندگان قرار دادند تا عکس‌العمل‌های نسبی را سنجند. بازخورد صاحبان پرندگان حکایت از داشتن لذت و تعامل بیش‌تر طوطی‌ها در طول تماس‌های زنده داشت.
برای تست عمیق‌تر، تعداد جلسات افزایش یافت تا می‌زان واکنش‌ها اندازه‌گیری شود. در هر نوبت آزمایشی، به طوطی‌ها اجازه داده شد حداکثر دو تماس برقرار کنند. نتایج آشکار کرد که پرندگانی که در تماس‌های زنده شرکت داشتند، با احتمال چهل و شش درصدی بیش‌تر از فرصت دوم برای ادامه تعامل استفاده کردند. در مقابل، وقتی با ویدیو‌های ضبط شده روبرو می‌شدند، انگیزه برای برقراری تماس مجدد به شدت کاهش یافته بود.
به طور کلی، طوطی‌ها مجموعا پانصد و شصت و یک دقیقه را به تماس‌های ویدیویی زنده اختصاص دادند، در حالی که زمان تماشای ویدیو‌های ضبط شده تنها صد و چهل و دو دقیقه برآورد شد. این تفاوت چشمگیر نشان‌دهنده ترجیح قوی پرندگان برای تعاملات بلادرنگ است. محققان معتقدند که این تماس‌های زنده، شرایط زندگی واقعی را برای طوطی‌ها شبیه‌سازی می‌کنند. حرکات و رفتار‌های نشان داده شده در حین تعامل با یک پرنده زنده دیگر، بازتابی از الگو‌های اجتماعی طبیعی است که این پرندگان در زیستگاه طبیعی خود از آن‌ها پیروی می‌کنند.
هرچند این مطالعه بر مقیاس محدود انجام شده است، اما نتایج آن می‌تواند حجر الزای برای توسعه نوعی این‌ترنت حیوانات خانگی باشد، تا نیاز‌های اجتماعی موجودات در أسر برطرف گردد.
