تکنولوژی سبز دانشگاه میزوری حذف ۹۸ درصد نانوپلاستیک از آب با محلول طبیعی, تحقیقات پیشرو دانشگاه میزوری بار دیگر امید را برای مقابله با یکی از مخربترین آلایندههای محیط زیست، یعنی نانوپلاستیکها، زنده کرده است. تیمی از محققان موفق به سنتز یک محلول مایع مبتنی بر مواد طبیعی شدهاند که توانایی جذب و جدا کردن بیش از ۹۸ درصد این ذرات ریزمیکروسکوپی از محیطهای آبی را دارد. خطر نهفته در نانوپلاستیکها چیست؟

نانوپلاستیکها ذراتی هستند با ابعادی بسیار کمتر از ضخامت یک مو انسان، که این ویژگی باعث میشود با چشم غیرمسلح قابل ردیابی نباشند و بهراحتی در بافتهای زیستی و زنجیره غذایی نفوذ کنند.

از این رو، یافتن روشی کارآمد، کاستکاهنده و در عین حال اکولوژیک برای تصفیه آب از این سموم، اولویت اصلی محققان محیط زیست است. مکانیزم عمل جدا کردن شبیه به روغن روی آب پییونی اشتاویره، یکی از پژوهشگران ارشد این پروژه، توضیح میدهد نانوپلاستیکها تعادل اکوسیستمهای آبی را به هم میریزند و با ورود به زنجیره غذایی، حیات وحش و بشر را تهدید میکنند.

(مشابه رفتار روغن). پس از تماس با آب و جذب نانوپلاستیکها در ماتریس مولکولی خود، مجدداً به سطح آب برمیگردد.

در مرحله پایانی، محققان با استفاده از پیپتهای آزمایشگاهی، لایه محلول پر از آلاینده را جدا کرده و آب خالص را باقی میگذارند. افزایش مقیاس و بازیافت گامهای آینده دکتر گری بیکر، دانشیار شیمی و ناظر اصلی مطالعه، بر روی پتانسیل گسترش این تکنولوژی تأکید دارد ما از حجم کمی از حلال برای پردازش حجم زیادی آب بهره میبریم. با این حال، ظرفیت اشباع نهایی این حلالها هنوز بهصورت کامل مشخص نیست.

در فازهای بعدی، تمرکز ما بر روی تعیین حداکثر ظرفیت جذب، و همچنین طراحی مکانیزمهایی برای بازیافت و استفاده مجدد از حلال برای چندین چرخه تصفیه است. هدف نهایی تیم پژوهشی، مقیاسدهی این فرآیند برای کاربرد در منابع آب سیستمباز مانند دریاچهها و در افق دورتر، اقیانوسها میباشد. این دستاورد که در نشریه ساینس دیلی منتشر شده، چشماندازی تازه برای تکنولوژیهای تصفیه آب نسل جدید بگشوده است.