کشت پوست انسانی در آزمایشگاه: گام géant در کنترل علائم پیری و طب ترمیم

پژوهشی جدید در حوزه پوست می‌تواند به کاهش سرعت علائم پیری کمک کند

یک پیشرفت علمی چشمگیر در حوزه بیوتکنولوژی و پوست‌پزشکی، horizون‌های جدیدی برای مقابله با فرآیند پیری و درمان آسیب‌های پوستی گشوده است. تیمی بین‌المللی از محققان، با همکاری موسسه ولکام سانگر (Wellcome Sanger) در کمبریج، موفق شده‌اند برای اولین بار بافت پوست انسانی را با بهره‌گیری از سلول‌های بنیادی در شرایط آزمایشگاهی تولید کنند. این دستاورد، امیدهای تازه‌ای برای کاهش شدت علائم پیری نظیر چروک‌ها و شلاری پوست، و همچنین توسعه درمان‌های نوین ترمیمی فراهم آورده است.

اطلس سلولی انسان و راه‌حل‌های پزشکی ترمیمی

این پژوهش در چارچوب پروژه «اطلس سلولی انسان» (Human Cell Atlas) صورت گرفته که هدف آن ترسیم نقشه جامع تمام انواع سلولی بدن انسان است. دانشمندان با درک عمیق مکانیزم‌های توسعه جنینی، روشی را ابداع کرده‌اند که از طریق آن می‌توان سلول‌های بنیادی را به سمت تحول به سلول‌های پوستی پرورش و هدایت کرد. پروفسور موزلیفه حنیفا (Muzlifah Haniffa)، رهبر این تیم علمی، تأکید می‌کند: «درک نحوه تبدیل سلول‌های أولیته به بافت‌های بالغ، کلید راز جوان‌سازی اعضاء و بافت‌هاست. اگر بتوانیم برنامه زمانی پیری پوست را رمزگشایی و کنترل کنیم، شاهد کاهش چشمگیر نشانه‌های زمان‌گذاری روی پوست خواهیم بود.»

[[OAR_MEDIA_1]]

مکانیزم تفاوت‌یابی سلولی و تشکیل پوست

فرآیند شکل‌گیری پوست، بزرگ‌ترین عضو بدن، در مراحل اولیه رشد جنین آغاز می‌شود. در هفته‌های اول، تمام سلول‌ها یکسان (بنیادی) هستند. با گذشت حدود سه هفته، ژن‌های ماستر کنترلر فعال شده و orkestری از تبدیل سلولی را راه‌اندازی می‌کنند که منجر به تشکیل بافت‌ها و اندام‌های متنوع می‌شود. محققان با دقت بالا، ژن‌های کلیدی مسئول تدریس پوست و زمان و مکان دقیق فعال‌سازی آن‌ها را شناسایی کرده‌اند.

[[OAR_MEDIA_2]]

در تصاویر حاصل از این پژوهش، تنوع وظیفه سلولی به خوبی نمایان است: سلولی با برچسب‌گذاری نارنجی، وظیفه معماری سطح پوست (اپیدرمیس) را بر عهده دارند؛ سلول‌های زرد رنگ، تعیین‌کننده ملانین و رنگت پوست هستند؛ و گروه‌های سلولی دیگر، سازنده ساختارها phụ thuộc مانند فولیکول‌های مو و غدد عرق می‌باشند. نکته حائز اهمیت، توانایی ترمیم بالا در این سلول‌های جوان آزمایشگاهی است که می‌توانند بدون ایجاد ندبه، آسیب‌های بافتی را ترمیم نمایند.

نتایج کامل این مطالعه پیشگام در ژورنال معتبر علمی Nature منتشر شده و پایه‌های علمی برای نسل جدید درمان‌های ضدپیری و جراحی ترمیمی را مستحکم ساخته است.