در ۱ مارس ۱۹۶۶، کاوشگر فضایی ونرا ۳ متعلق به اتحاد جماهیر شوروی نخستین وسیله ساخت انسانی شد که به سطح سیاره ناهید رسید.

این کاوشگر در ۱۶ نوامبر ۱۹۶۵ به فضا پرتاب گردید. ماژول ورودی آن مجهز به سیستم ارتباط رادیویی، ابزار‌های علمی، منابع تغذیه برق و مدال‌هایی با نشان ارتش سرخ شوروی بود.

برنامه ونرا

ونرا نام سری کاوشگر‌های فضایی بود که شوروی در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برای گردآوری اطلاعات از ناهید پرتاب کرد. از میان ۱۶ کاوشگر پرتاب‌شده، دو مورد اول حتی نتوانستند از جو زمین خارج شوند. ونرا ۷ نخستین کاوشگری بود که برای فرود نرم طراحی شده بود و ونرا ۴ نیز اولین تصاویر و داده‌های جوی را به دانشمندان روسی ارسال کرد.

با توجه به شرایط سخت و سطح بسیار ناهموار ناهید، تمام این سطح‌نشین‌ها تنها برای چند دقیقه تا حداکثر چند ساعت دوام می‌آوردند. تجهیزات در هر مأموریت متفاوت بود، اما همه شامل دوربین‌ها و دستگاه‌های تجزیه‌وتحلیل جو و خاک بودند.

برنامه ونرا دستاورد‌های بزرگ در کاوش فضایی ثبت کرد و در واقع از نخستین دستگاه‌های انسانی بود که وارد جو سیاره‌ای دیگر شد.

ونرا ۳

ونرا ۳ متشکل از یک کاوشگر ورودی، طراحی‌شده برای ورود به جو زهره و چتر نجات برای فرود، و یک فضاپیما حامل بود که کاوشگر را به مقصد می‌رساند.

<figcaption class="wp-element-caption"تمبر متعلق به کاوشگر ونرا ۳

هدف مأموریت فرود بر سطح ناهید بود. مسیر اولیه کاوشگر در فاصله ۶۰۵۵۰ کیلوم‌تری از ناهید قرار داشت. به همین دلیل یک مانور اصلاح مسیر در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۵ انجام شد که کاوشگر را در مسیر برخورد با سیاره قرار داد. تماس با کاوشگر در ۱۵ فوریه ۱۹۶۶ به احتمال زیاد به دلیل گرمای بیش از حد قطع گردید.

کاوشگر در ۱ مارس ۱۹۶۶ بر روی زهره سقوط کرد و نخستین کاوشگر فضایی شد که به سطح سیاره دیگری برخورد کرد. این برخورد پیش از ارسال داده‌های سیاره‌ای به زمین رخ داد.