۷ بدترین پردازندههای تا ریخ از اینتل و AMD که خرید آنها پشیمانی بود

هفت پردازنده بدترین تاریخ اینتل و AMD که خرید آنها پشیمانی عظیم بود
رتبهبندی بهترین پردازشگران همواره در نوسان است و رقابت اینتل و AMD برای تسلط بر قله پردازشگرهای پرچمدار پایاننشده مانده است. هر دو شرکت محصولات فوقالعادهای عرضه کردهاند اما در بایگانی آنها پردازشگرهایی به دلیل قیمت، مصرف انرژی، گرما یا کارایی پایین به عنوان بدترینهای تاریخ ثبت شدهاند.
در این مطبل، هفت مورد از بدترین پردازشگرهایی که اینتل و AMD تا به امروز تولید کردهاند مرور میکنیم. این لیست حاصل جستجو در آرشیو چند دهه محصولات هر دو شرکت است. برخی از این تراشهها –مانند و نسبتا جدید هستند – در حالی که ریشه برخی دیگر به روزهای اول کامپیوترهای سفارشی برمیگردند. صرفنظر از زمان انتشار، هر کدام به دلایل گوناگون بدنام شدهاند.
اینتل
اگرچه تراشه تاز است، اما حجم انتقادات منفی و وضعیت اسفناک آن باعث شده تا به شکلی که شایسته است توصیف نشود. اینتل در زمان عرضه این پردازشگر در یک دوره گذار حساس قرار داشت. پت گلینجر، مدیر عامل فعلی، تنها یک ماه پیش از رونمایی، مدیریت شرکت را بر عهده گرفته بود و تمام تمرکز بر نکتهراه معماری نسل دوازدهم متمرکز بود. عرضه نسل یازدهم بیشتر به نظر یک اجبار میرسید تا یک ابتكار واقعی؛ فقط برای اثبات حضور در بازار انجام شده بود. این نسل به سرعت حاشیهگذاری شد اما همچنان به مثابه لکه ننگی بر پیشینه این نسل باقی مانده است. کانال یوتیوب آن را اسفبار و غمانگیز نامید. نیز تایید کرد که این پردازشگر نماد تلاش ناامیدانه اینتل برای حفظ سهم بازار تا گام بعدی است. هم آن را بدترین پردازشگر پرچمدار تاریخ اینتل خواند.
دلایل این قضاوتها با گذشت زمان آشکار شد. اینتل سعی کرد در برابر سری ۵۰۰۰ AMD جایگاهی باز کند اما این هدف را بدترین شکل ممکن پیگیری کرد. این پردازشگر آخرین نسل فرآیند ۱۴ نانومتری اینتل بود – تکنولوژی که اینتل با اصلاحات جزئی تقریبا ۷ سال آن را کشاند. نکته عجیب در مقایسه با نسل قبلی، تعداد هسته از ۱۰ به ۸ کاهش یافت در حالی که مصرف برق افزایش یافت. در برابر رقبای ۱۲ و ۱۶ هستهای ۹ ۵۹۰۰ و ۵۹۵۰ که کارایی بهتر و قیمت پایینتر داشتند، اینتل بی ماند.
وضعیت بدتر بود در تستها، اغلب از جانشین خود پیشی میگرفت و پردازشگرهای در عملکرد کلی برتری داشتند. اینتل تنها در بازیها چند فریم بیشتر تحویل میداد اما این مزیت جزئی نه هزینه بالا را توجیه میکرد و نه مصرف برق بیحد. اگرچه اینتل سالها با چالشهایی روبرو بوده، هیچ پردازشندهای بهتر از نماد مفهوم هزینه بیشتر، بازدهی کمتر نیست.
با تمرکز شدید اینتل بر که به شدت بهینه شده بود، اثرات نسل یازدهم تا مدتها احساس میشد. اینتل که رهبر بیرقیب بازار بود، اکنون نقش ضعیفتری ایفا میکند و برای رقابت با AMD ناچار است قیمتها را کاهش دهد. این تحولی ریشه در العرض دارد.
AMD
هر یک از پردازشگرهای معماری AMD میتوانستند در این لیست جای بگیرند اما هیچکدام مانند ناکامی این معماری را به نمایش نگذاشتند. این تراشه، همانند نسل یازدهم اینتل، آخرین نفس معماری پیش از ظهور معماری بود. در زمان انتشار اولین پردازشگر بود که به طور پیشفرض (بدون اورکلاک) به ۵ گیگاهرتز میرسید – یک جهش بزرگ که بهای بسیار سنگین مصرف برق داشت.
بیایید کمی عقبتر برویم. بر پایه معماری ساخته شده بود که بازنگری محدود معماری محسوب میشد. پیشرفت چشمگیری نبود؛ تنها برخی مشکلات زمانبندی در آرایههای عظیم رشتهای را حل کرده بود. در، کلاک تا حد امکان بالا برده شده بود، نتیجه تراشهای با TDP ۲۲۰ وات. حتی با مقیاسهای امروزی پردازشگرهایی مثل، این رقم دیوانهوار است؛ در سال ۲۰۱۲ آن فاجعهبارتر بود. پردازشگرهای نسل ششم و هفتم اینتل حدود ۸۵ وات مصرف میکردند و نسل هشتم نیز به ۱۰۰ وات میرسید.
برای کارکرد صحیح به مادربرد پرچمدار و خنککننده مایع قدرتمند نیاز داشت اما همچنان از سوکت + استفاده میکرد که پلتفرم پردازشگرهای ارزانقیمت AMD بود. گزارشهای هنگ کردن، دمای بالا و سوختن مادربرد رایج بود. تستهای آن دوره نشان میداد قدرتمند است و با در نظر گرفتن قیمت پایینتر نسبت به رقبای اینتل، جذاب به نظر میرسید. اما وقتی هزینه سیستم خنکسازی سنگین و مادربرد پرچمدار اضافه شد، مالکیت کل از گزینههای اینتل گرانتر شد. در بسیاری از سناریوها، برتری AMD بر اینتل ناچیز بود و پردازشگرهای اینتل با نیمی از مصرف برق و کمتر هسته، عملکرد مشابهی تحویل میدادند.
نماد ناکامی کل است که در اوج آسیبپذیری، شدیدترین ضربه را وارد کرد. در سال ۲۰۱۲، ضرر ۱.۱۸ میلیارد دلاری AMD گزارش شد.
اینتل
لزوما پردازشگر بدی نیست اما قطعا گیجکنندهترین است. سالها پیش، اینتل سری را برای پلتفرمهای هادی-دیتی (HEDT) دسکتاپ عرضه کرد. این پلتفرم یکی از ستونهای فقرات لاینآپ اینتل بود. اگرچه AMD با ۷۰۰۰ آن را زنده نگهداشت، اینتل از دو پلتفرم مجزا استفاده میکرد HEDT با مادربردهای قوی، مسیرهای فراوان، حافظه پیشرفته و پردازشگرهای هزارهای، در کنار پلتفرم اصلی با قیمت مناسب برای کاربران عادی.
اما اینتل تصمیمی عجیب گرفت. برای کاهش قیمت ورودی پلتفرم HEDT (که معمولا برای تراشههای هزار دلاری بود)، مدلهای پایینتری تحت نام معرفی کرد و در واقع اینها نسخه گرانتر و پرمصرفتر و بودند با افزایش ناچیز کلاک. هیچ منطقی برای خرید وجود نداشت؛ برای استفاده از باید به پلتفرم گران سرمایهگذاری کردید. بدتر از آن، اینتل گرافیک یکپارچه را حذف کرد و قیمت بالاتر خواست. نتایج آشکار بود دریافت کرد عملکردی تقریبا مشابه داشت اما مصرف و قیمت بیشتر. حتی ارزانتر با کمی اورکلاک، عملکرد بهتری میداد.
با هزینه اضافه پلتفرم، حتی به تمام مسیرهای که این پلتفرم پشتیبانی میکرد، دسترسی نداشت و به ۱۶ مسیر محدود میماند. هدف اینتل احتمالا ارائه راه ارزانتر برای ورود به اکوسیستم با امکان ارتقای آینده بود اما نقشه ناکام ماند. وضعیت بدتر شد وقتی AMD پردازشگرهای ۱۰۰۰ را با هزارههای بیشتر و قیمت کمتر، ماهها پیش از معرفی کرد. اینتل نه تنها پاسخ رقیب را نداد، بلکه از کاربران خواست هزینه بیشتری بپردازند.
AMD
AMD برای رقابت با معماری اینتل، برند را عرضه کرد. نسلهای اول آنقدر موفق بودند که AMD تا امروز از این برند استفاده میکند (اکنون برای معماریهای قدیمیتر). AMD را از سازنده سیپییو درجه دو به رقیب قدرتمند امروز تبدیل کرد. تا ۲۰۰۷، پس از عرضه اولین پردازشگر چهار هسته دسکتاپ اینتل، تمام چشمان به سمت جواب تیم سرخ دوخته شده بود.
پاسخ، پردازشگر بود. این خانواده چهار همه برای مقابله با محبوب ۲ اینتل طراحی شده بود اما پاسخ بیشتر به یک حرکت محتاطانه میموند تا یک انقلاب. AMD پیش از عرض با چالشهای زیادی روبرو بود مشخصات و قیمت تا لحظه آخر ناشناخته بودند و هیچ داده کارایی به اشتراک نگذاشته نشده بود. بزرگترین مشکل، باگی بود که درست پیش از رونمایی کشف شد و میتوانست هنگ کامل سیستم شود. AMD از طریق BIOS راهحلی ارائه داد اما این روش کارایی را به طور متوسط ۲۰ درصد کاهش داد.
با ورود به بازار، شرایط وخیم شد. حتی یک پردازشگر متوسط رتبه ۲ اینتل در اکثر حوزهها -از کاربرد عمومی تا رندرینگ و بازی- از پرچمدار ۹۹۰۰ پیشی میگرفت. بدتر از آن، AMD تراشههای خود را با قیمت بالاتر عرضه کرد. به درستی اشاره کرد اگر امروز به دنبال معجزه هستید، این اتفاق نمیافتد. انند لال شیمپی، بنیانگذار آنسایت، را بزرگترین ناامیدی AMD تا به امروز نامید.
AMD در نهایت با II و پردازشگرهای چهار هسته مقرونبهصرفه، موقعیت متوسط رتبه را بازیافت اما اینتل با جدید پیش می رفت. در فاصله بین و، AMD به دلیل عملکرد مخیب و قیمتهای بالا، تقریبا هیچ پیشرفتی نداشته است.
اینتل ۴
نسل ۴ اینتل در نهایت به موفقیت بزرگی تبدیل شد و اولین تراشههای اینتل با قابلیت بود. این نسل برند را به لاینآپ اینتل معرفی کرد که تا نسلهای سری ادامه یافت. اما در عرضه اولیه، شرایط متفاوت بود. نسل اول با نام کد، نیمهکاره و گران بود. این تراشهها نه تنها از ارزانتر AMD شکست خوردند بلکه حتی از پیشینیان خود، هم عقب ماندند.
یادآوری ۴ در عصر تکهستهای عرضه شد. مدلها بر اساس فرکانس از هم تفکیک میشدند، نه شماره مدل. اولین ۴ها فرکانس ۱.۴ و ۱.۵ گیگاهرتز داشتند. حتی یک III ۱ گیگاهرتزی میتوانست از مدل ۱.۴ گیگاهرتزی پیشی بگیرد، در حالی که ۱.۲ گیگاهرتزی مبتنی بر که چند ماه پیش عرضه شده بود، هر دو را به راحتی در تستهای پردازشی میشکست. نتایج در بازیها بدتر بود.
در زمان العرض، این تراشهها راهحل موقت به نظر میرسیدند؛ اینتل وعده فرکانسهای بالاتر در آینده داده بود – وعدههایی که در نسلهای بعدی ۴ محقق شد. اما مشکلات فراوان داشت. بزرگترین اشتباه، الزام به حافظه RDRAM به جای DDR SDRAM بود. RDRAM به دلیل پیچیدگی ساخت، گرانتر بود. وضعیت آنقدر نگرانکننده بود که اینتل دو ماژول RDRAM را در جعبه بستهبندی CPU میگذاشت. این مشکل فقط برای علاقهمندان نبود؛ شرکای اینتل هم دچار شده بودند در حالی که DDR SDRAM ارزانتر و کارآمدتر بود (امروز و استاندارد هستند). در نهایت، اینتل پردازشگرهایی عرضه میکرد که رقباها آنها را شکست داده بودند، حتی از نسل قبلی اینتل هم کندتر بودند و گرانتر هم میفروختند.
اینتل در ماههای بعد، ۴ با فرکانس بالاتر و کنترلر حافظه DDR عرضه کرد. این برند در نهایت با و موفق شد اما پیروزی نسل اول ۴ واقعا ناامیدکننده بود.
AMD
در این لیست تمرکز بر پردازشگرهای دسکتاپ است اما پردازشگر موبایل AMD آنقدر وحشتناک است که باید جای خود را داشته باشد. فرکانس این تراشه تکهستهای موبایل میتوانست به ۱.۵ گیگاهرتز برسد؛ شاید فکر کنید محصول دهه ۲۰۰۰ است اما اشتباه میکنید. این پردازشگر در ۲۰۱۱ عرضه شد! حتی در آن زمان، ضعیفترین پردازشگر نسل دوم اینتل دو هسته و چهار رشته داشت. اینتل اولین را برای لپتاپها در ۲۰۰۶ عرضه کرده بود.
هیچکس انتظار زیادی از نداشت. این تراشه روی پلتفرم AMD نمایش داده شد – تراشههای کممصرف برای رقابت با اینتل – اما در ۲۰۱۱ هم قدیمی بود؛ استاندارد دو هسته شده بود و حتی گزینههای قویتر AMD در این بخش، و، دو هسته بودند. برای لپتاپهای ارزانقیمت طراحی شده بود اما حتی با این معیار هم سالها از زمان خود عقب مانده بود.
بدتر از آن، با کنترلر حافظه تککانالای طراحی شده بود که کارایی ضعیف تراشه را بیشتر کاهش میداد. تنها یک هسته و بدون پشتیبانی از چند رشته، باید همزمان فقط یک کار انجام میداد. این محدودیت تأثیر سنگینی داشت و باعث شد نسبت به دو همه تا ۳۶ درصد ضعیفتر باشد. در بررسی لپتاپ HP ۶۳۵ مجهز به نوشتن ما فقط میتوانیم حریف را با این تراشه نشان دهیم.
تنها ضعیف بودن یک پردازشگر آن را به بدترینهای تاریخ تبدیل نمیکند. گزینههای ارزانقیمت بسیاری از AMD و اینتل وجود دارند که قدرتمند نیستند اما در زمان خود واقعا پردازشگرهای آزاردهند بود. به نظر میرسد هدف اصلی فریب خریداران ناآگاه و فروش تراشهای بود که ۳ یا ۴ سال از زمان خود عقب مانده بود.
اینتل
امروز همه اینتل را قهرمان معماری مجموعه میشناسند. این شرکت را به جانب موجی از ماشینهای مبتنی بر ARM گسترش داد و همچنان ثابت میکند مرده نیست. اما همیشه چنین نبود. در یک برهه، اینتل میخواست با گسترش ISA جدید، فرزند خودش را نابود کند. معماری و پردازشگرهای همراه، سرمایه مشترک اینتل و HP برای ISA ۶۴ بیتی بود که ناکامی بزرگی شد.
احتمالا تا به حال نام را نشنیدهاید؛ چون هرگز در بازار اصلی قرار نگرفت. وقتی ظاهر شد، یک تغییر بنیادین در محاسبات وعده داده شده بود. پاسخ اینتل به و RISC بود، ISA ۶۴ بیتی بدون کارایی برنامههای ۳۲ بیتی. این ادعای اینتل و HP بود. در واقعیت، رقبای RISC بسیار سریعتر بودند و حتی یک سال قبل از ورود به دیتاسنترها، AMD ISA خود را منتشر کرد – گسترش که برنامههای ۶۴ بیتی را اجرا میکرد و تا امروز استاندارد است.
با این حال، پشتوانه زیادی داشت. آنقدر که اینتل آن را تا دههها بعد از ۲۰۰۱ زنده نگه داشت. HP و اینتل ۱۹۹۴ همکاری را اعلام کردند و تا ژوئیه ۲۰۰۱ که عرضه شد، برندهای بزرگ مانند، و برای آیندهایی که اینتل پیشبینی کرده بود، قراردادها امضا کرده بودند. اما تنها چند سال بعد، تقریبا همه حمایت از محو شد و اینتل با گسترش خود، حرکت AMD را تکرار کرد.
اینتل هرگز در بازار مصرفی با موفق نشد اما از نظر فنی تا ۲۰۲۱ تراشههای عرضه میکرد. حتی ۲۰۱۱، پس از اثبات سلطه، اینتل همچنان روی اصرار داشت. با این حال، عمر طولانی بیمعنی نبود. اسناد دادگاه ۲۰۱۲ (جزء دعوی و HP) نشان داد HP از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، ۶۹۰ میلیون دلار به اینتل برای ادامه تولید تراشهها پرداخت کرده است. HP برای زنده نگه داشتن، به اینتل پول میداد.
رایانههای شخصی هرگز با رونمایی نشدند اما این پردازشگرها همچنان یکی از بزرگترین ناکامهای صنعت کامپیوتر به شمار میروند. اگرچه به عنوان انقلاب معرفی شده بودند، در دهههای پس از عرضه، اینتل مقیاس بهرهگیری از ISA را از دست داد تا اینکه در نهایت این معماری منسوخ شد.