ناسا بودجهای برای موشک پالسپلاسما تخصیص داد تا سفر به مریخ را به دو ماه کاهش دهد

ناسا بودجهی ۷۲۵ هزار دلاری را برای توسعه یک سیستم موشکی نوین تخصیص داده که هدف اصلیاش حذف بزرگترین چالش ماموریتهای مأهول به مریخ است مدت زمان سفر.

ادعا شده این موتور قادرست فضانوردان را تنها در دو ماه به سیاره سرخ ببرد و ایمن به زمین بازگرداند. با تکنولوژیهای فعلی، یک ماموریت رفتوبرگشت به مریخ نزدیک به دو سال به طول میانجامد.

گذراندن این بازه در فراسو خطرات جدی سلامتی برای خلبانان فضایی ایجاد میکند؛ آنها بدون محافظت اتمسفر و مغناطیس زمین، در برابر طوفانهای خورشیدی و اشعههای کهکشانزده بیدفاع هستند و باید ماهها در بیوزنی و انزوا بمانند.

اشعههای کهکشانزده بیتردید جدیترین تهدید برای جان فضانوردان محسوب میشود. بر اساس محاسبات ناسا، یک فضانورد که تنها شش ماه در فضا بماند، دوز تابش معادل ۱۰۰۰ عکس ساده قفسهسینه جذب میکند؛ سطحی که احتمال ابتلا به سرطان، آسیب مغز و سیستم عصبی، استیخالص استخوان و بیماریهای قلبی-عروقی را به شدت بالا میبرد.

تروی هاو، مدیرعامل، در گفتگو با اینسایدر تأکید میکند که تنها راه کار موثر برای کاهش این مخاطرات، کوتاهکردن چشمگیر زمان ماموریت است.

به همین دلیل، هاو در همکاری با ناسا روی توسعه موتور پالسپلاسما (PPR) تمرکز کرده است؛ یک سیستم دفعی نوین که میتواند چرخهی کامل رفتوبرگشت مریخ را به دو ماه فشرده کند.

ناسا در بیانیهی رسمی خود این فناوری را با پتانسیل انقلابیسازی اکتشافات فضایی توصیف کرده و پیشبینی میکند که در آینده انسانها را به مقاصد فراتر از سیاره سرخ نیز ببرد.

مکانیزم PPR بر پایه ایجاد پالسهای مکرر پلای با دمای بسیار بالا استوار است که نیروی دافعهی بالا و کارایی محسوبی تولید میکنند.

این پروژه اکنون در دوم توسعه قرار دارد که در ماه جاری آغاز میشود. تمرکز فعلی شامل بهینهسازی طراحی موتور، انجام آزمونهای اثبات مفهوم و مهندسی یک یان فضایی مجهز به این محرک است.

برآوردهای مهندسان نشان میدهد که یک فضاپیما با ظرفیت چهار تا شش نفر سوار، با قدرت PPR میتواند به سرعت تقریبی ۱۶۰،۹۳۴ کیلومتر بر ساعت دست یابد.

با وجود تمام امیدواریها، کارشناسان معتقدند تا به کارگیری عملیاتی این موتور در ماموریتهای واقعی مریخ، همچنان حدود دو دهه فاصله وجود دارد. هاو اما خوشبین است که این پیشرفت، افق اکتشافات بشر را به شدت گسترش دهد و شاید روزی پایگاههای انسانی را حتی در سیارهیخزده پلوتو نیز امکانپذیر سازد.